OK. Go -->>

2  มิถุนายน :


09.05 น. 

ตื่นขึ้นมาด้วยความมึนงง
ต้องบอกใครบางคนไหม?
เมื่อคืนฉันนอนไม่หลับ.

10.00 น.

เดินไปเปิดตู้เย็น
ไม่มีอะไรนอกจากน้ำเปล่าสี่ขวด
แยมสตอร์เบอร์รี่หมดอายุวันที่ 18 พ.ค.52
และขนมปังที่จะมีชีวิตอยู่ได้อีกสองวัน.

10.15 น.

ล็อกกุญแจบ้าน
เท้าก้าวเดินสู่โลกภายนอก

ร้อนชิบ..
ขณะนี้จะมีสักกี่คนบนโลกที่มีความรู้สึกเดียวกันกับฉันนะ.

เย็นจัง..
ความรู้สึกเมื่อมือสัมผัสกับแก้วกาแฟกระดาษ.

11.00 น.

นั่งอยู่หน้าจอคอม  เช็คเมลล์ 
คลิ๊ก  คลิ๊ก  คลิ๊ก  ไล่ตามวันไปเรื่อยๆ
ไม่มีข่าวสารจากเขามาร่วมเดือนแล้ว
เขาไม่ว่าง
เขาทำงาน
เขาเรียนหนัก
เอ๊ะ!  หรือว่าเขาลืมเราไปแล้ว...

11.45 น.

หยิบ "รักน้อยนิดมหาศาล" ใส่ลงไปในเครื่อง
วันนี้นั่งมองตัวละคร "เคนจิ" เพียงคนเดียว
เห็นการพยายามฆ่าตัวตายของเขาหลายหน
อันที่จริงแล้ว  เขาคงไม่อยากตายหรอกมั้ง
เพียงแต่เขาไม่มีความสุข กับการมีชีวิตอยู่
ในโลกนี้.. จะมีใครสักคนเหมือนเคนจิมั้ยนะ?

13.00 น.

ดูไม่จบ  รู้สึกอึดอัดขัดใจเคนจิเหลือแสน
คนบ้าอะไร  เหงาอยู่ได้  จมจ่อมอยู่กับตัวเอง
เอาความปรารถนาของตนเองตั้งเป็นกฏ
เวลาทำอะไรจะได้ไม่ต้องรู้สึกผิด
ชีวิตมันเป็นเรื่องสุดวิสัยจริงหรือ?
ใครหลายคนคงร้องไห้  เศร้าไปกับรักน้อยนิด.

กินยา  นอน.

15.30 น.

ตื่นมา  เช็คเมลล์  สถานะยังคงเช่นเดิม
ไม่มีอะไรใหม่
หยิบแผ่น Lost In Translation ลงในเครื่องเล่น DVD
หนังอะไรหนอ  ดูแล้วละเมียดละไมเหลือเกิน
จนแอบเผลอคิดว่าตัวเองเป็นนางเอก!!!

17.40 น.

กินอะไรดีล่ะทีนี้?
เมื่อกี้ลืมซื้อของกินมาแช่ไว้
มาม่าเป็นคำตอบสุดท้ายก็แล้วกัน
แกะมาม่าใส่ไมโครเวฟ ตั้งเวลาอยู่ที่สองนาที
มีใครบางคนถามว่าทำไมไม่สามนาทีล่ะ
แล้วทำไมต้องสามนาทีล่ะ...  น้อยกว่าไม่ได้หรือ?

19.00 น.

หิวอีกแล้ว
เดินออกไปซื้อนมกล่องมากินดีกว่า
ร้านขายของชำมีอะไรให้เลือกเยอะแยะ
เหลือบมองเห็นแยมในตู้แช่เย็น
จะซื้อแยมสตอร์เบอร์รี่ขวดใหม่ดีไหมนะ

ยืนมองไอน้ำที่จับอยู่บนกระจกตู้แช่
"อยากได้อะไรก็หยิบสิ"  เจ้าของร้านตะโกนบอก
"ไม่เป็นไรค่ะ  ขอคิดให้ได้ก่อน  ค่อยเปิดมันเปลืองไฟ"

ภาพหลังกระจกเห็นลางเลือน
ตอนนี้เขาเลิกกินแยมสตอร์เบอร์รี่หรือยังนะ

เอื้อมมือเปิดตู้แช่..
คว้าแยมบลูเบอร์รี่กลับบ้านแทน.

20.00 น.

นึกถึงเรื่องเกมส์ตอนกลางวัน 
วิ่งขึ้นไปบนบ้านหาลังที่ใส่เครื่องเล่นวิดีโอเกมส์
ไม่มี  หาไม่เจอ  หรือว่าไม่ได้ตั้งใจหากันแน่
ช่างมันเถอะ... พูดออกมาเบาๆ

21.38 น.

คิดถึง  นึกถึง  ระลึกถึง
คำเหล่านี้วนเวียนอยู่ในสมอง
มันเป็นคำที่บ่งบอกถึงยังคงอยู่  การดำรงอยู่ของสิ่งใดสิ่งหนึ่ง
แม้ว่าวันเวลาจะเปลี่ยนไปเรื่อย  แต่ทุกสิ่งทุกอย่างก็จะเหมือนเดิม
เราอาจจะเปลี่ยนไป  ชอบแยมรสใหม่  มีความทรงจำใหม่
แต่ก็ใช่ว่าจะลืมเรื่องเก่าได้

ความทรงจำมีค่า 

แค่คิดถึงบางเวลาก็คงจะพอ

โลกยังคงหมุนต่อไป 

เริ่มต้นใหม่ด้วยความรักน้อยนิดที่มีค่ามหาศาล.

เขียนขึ้นจาก

ดูภาพยนต์ "รักน้อยนิดมหาศาล" กับ "Lost In Translation" มันเป็นหนังที่ดูแล้วอธิบายยากนะ  เศร้า  เหงา  เพ้อ  แบบว่าเป็นหนังที่บรรยากาศมันเป็นใจและพาไปอ่ะ   ฉันว่า..  ยิ่งถ้าว่างๆ อยู่คนเดียว  ไม่มีอะไรทำนี่แทบจะอินไปกับหนัง  ไม่ชอบดูหนังแบบนี้สักเท่าไหร่ก็เพราะแบบนี้แหละ  แต่นานๆ ทีดูก็ได้นะ  แหม! ฉันออกจะโรแมนติก (ตรงไหน?)

หมายเหตุ

งานเข้า  ไม่อยู่ 3 วัน  พรุ่งนี้ต้องทำงานแล้วเหรอนี่

เออ..  ถ้าตั้งชื่อ Entry นี้แบบหนัง  จะตั้งชื่อว่าอะไรดี  ช่วยคิดที