OK. Go -->>

พอเห็นคำว่า "พื้นที่" ก็นึกถึงวิชาคณิตศาตร์

หาพื้นที่สามเหลี่ยมก็  1/2 x สูง x ฐาน
สูตรของสี่เหลี่ยมผืนผ้าก็จะเป็น กว้าง x ยาว
สี่เหลี่ยมจัตุรัส คือ ด้าน x ด้าน  
สี่เหลี่ยมใดใดให้ 1/2 x เส้นทแยงมุม x ผลบวกของเส้นกิ่ง
นอกเหนือจากการพัฒนาการหาพื้นที่ของเหลี่ยมแล้ว  เรายังมีสูตรการหาพื้นที่วงกลม = พายอาร์กำลัง2 และยังมีสูตรพื้นที่อื่นๆ อีกมากมายจำไม่เคยได้สักที


ที่เล่าถึง "พื้นที่" ก็เป็นเพราะว่ามีเพื่อนสนิทคนหนึ่งบอกกับฉันทาง msn เมื่อไม่กี่ชั่วโมงที่ผ่านมาหลังจากไม่ได้ออนไลน์มาเกือบเดือน 

เพื่อน : "ทำไมตอนนี้มึงกลายเป็นคนที่มีพื้นที่เยอะมาก  เวลาปกติก็เหมือนจะเข้าถึงง่าย  พอคุยไปเรื่อยๆ จู่ๆ ก็หายไป  รู้สึกเหมือนเข้าถึงยาก"
ฉัน : "แล้วมึงว่ากูเป็นคนยังไงล่ะ"

เพื่อน : "ตอนนี้มึงเป็นคนประเภทอินฟินิตี้  หาค่าไม่ได้  มีพื้นที่ก็เหมือนจะไม่มี  จับต้องไม่ได้  อย่างเช่นเมื่อก่อนตอนเรียน ม.ปลาย  กูเดินก้าวเท้าก้าวแรกไปหามึง  มึงยังเดินเข้ามาหากูอยู่  ต่างฝ่ายต่างเดินเข้า  แต่ปัจจุบันพอกูก้าวขาสองก้าว มึงก็ถอยหนึ่งก้าว เป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ"

"มึงเป็นจะคนกำหนดว่ามึงอยากคุยเรื่องนี้กับคนนี้  คุยเรื่องนั้นกับคนนั้น  เล่าในส่วนที่อยากจะเล่า  เปิดเผยในส่วนที่อยากจะเปิด  แต่จริงๆ แล้วมึงเป็นคนไม่มีอะไรอาจจับต้องได้มีตัวตนเมื่อใช้ทฤษฎีบทเกี่ยวกับ limit เข้าช่วย"  

"หากพิจารณาในรูปของ x > -1 ถ้าให้การก้าวเท้าครั้งแรกของกู = x   f(x) จะมีค่าเข้าใกล้ 1 (1 นี่ = มึง)"

ฉัน(รีบพิมพ์แทรกอย่างเร่งด่วนหลังจากเพื่อนพิมพ์มาซักระยะ) : ".............."

เพื่อน : "ในทำนองเดียวกัน ถ้าพิจารณา x < -1   จะได้ผลออกมาว่า x มีค่าลดลงเรื่อย ๆ ค่า f(x) ก็จะมีค่าเข้าใกล้ 1 เช่นกัน"

ฉัน(รีบกด Enter ส่งข้อความที่พิมพ์ตามหลัง .... แทรกไปเมื่อครู่อย่างเร่งด่วนกว่าเดิม) : "กูโง่....คณิตศาตร์ว่ะ  แล้วก็เข้าใจไปเองว่าการที่จะคบใครไม่ควรหาตัวตนและพื้นที่ของคนนั้น  ก็แค่ยอมรับตัวตนและพื้นที่ของ "เพื่อน" ที่ให้มาก็พอ (มั้ง) อีกอย่างกูคงเป็นคนที่เจ็บแล้วจำว่ะ  เคยคิดไหมว่าถ้าคนที่ทำให้เราเจ็บแล้วตาย  เราพูดว่าอโหสิกรรม  แต่ใจเรากลับไม่ลืมเรื่องที่เกิดขึ้น  แล้วสรุปมัน "อโหสิกรรม" ได้จริงหรือว่ะ"

เพื่อน : "นี่ไง  พื้นที่ของมึง  ชีวิตและคำถามมึงเป็นอินฟินิตี้"

ฉัน(คิดในใจ-ไอ้เพื่อนบ้าคณิตศาตร์) : "......................."

เพื่อน : "เฮ้ย! กูคิดออกแล้ว  อโหสิกรรมมีค่า = 0  0 คือความว่างเปล่า มันเป็นความว่างเปล่าที่มีค่า  ถ้ามึงลองใช้ทฤษฎี if..."

ฉัน : "พอเหอะ  ทางนี้ตี 1 แล้ว  เลข 1 มีค่าเท่ากับ 1 มีพื้นที่เท่ากับ 1 นั่นหมายถึงถ้ากูบอกว่าอยากนอนก็คืออยากนอน  พื้นที่ของการอยากนอนก็คือการนอน"

เพื่อนจึงจบการสื่อสาร  ขอตัวไปนั่งคิดคณิตศาสตร์กับศาสนาต่อ  เวลาต้องการคำถามหรือสงสัยอะไรก็จะยิงคำถามมาเป็นระยะๆ  ส่วนฉันเห็นว่ามันเป็นการสนทนาที่น่าสนใจดีเลยรีบก็อบมาเรียบเรียงลงพิจารณากันเล่นๆ  ในทางคณิตศาสตร์การหาพื้นที่ของสี่เหลี่ยมหรือปริมาตรใดๆ ก็สำคัญ  อินฟินิตี้จะคือเส้นทางระหว่างโลกกับดวงจันทร์  หรือฉันกับเธอก็ไม่แปลก 

ในความเป็นจริงในการใช้ชีวิตฉันกลับคิดว่าจะคิดถึงค่าอินฟินิตี้หรือค่าอนันต์  หรือตัวตนไปทำไม  ปวดหัว  ไมเกรนขึ้น  ใบหน้ามีรอยเหี่ยวย่น  แก่ก่อนวัย  = เสียเงินโดยใช่เหตุ (วกกลับมาเรื่องนี้อีกแล้ว)


เป็นอย่างที่เป็นอยู่นั่นแหละดีแล้ว  อะไรที่มันแย่หรือไม่ดีจริงๆ เวลาที่เราค้นพบมันเมื่อไหร่(อย่างเช่นจากการเดินทาง  จากพฤติกรรมคนรอบข้าง) ก็ค่อยปรับปรุงไปทีละนิด ทีละข้อ

ท่องไว้ๆ

คิดมาก = เสียเงิน

เงินทองไม่ตายก็หาใหม่ได้  แต่กว่าจะได้มาก็ลำบากแทบตาย

ขอนินทาเพื่อนหน่อย : ตอนเพื่อนพิมพ์ร่ายมา เร็วมั๊ก มากกกกก  ระดับสมองกับการพิมพ์ของเพื่อนสุดยอด  ท่าทางเพื่อนจะเมามันส์ในการพิมพ์  พิมพ์  พิมพ์  Enter  Enter  กว่าจะตามเก็บข้อมูลได้  เหนื่อยสุดๆ