OK. Go -->>

เมื่อครั้งนั่งรถไปกาญจนบุรี  หลังจากคุยเรื่องงานและสัพเพเหระ  พวกเราก็หอบร่างขึ้นรถ  ขึ้นปั๊บ  เอื้อมมือเปิดวิทยุทันที  ฟังคลื่นวิทยุชุมชนดีกว่า หมุนหาคลื่นไปมา  จนกระทั่งได้ยินเสียงนี้

ขี้เร็ว เร็ว ครับ ก้อนสุดท้ายแล้วครับ  
ขี้เร็ว เร็ว ครับ   ขี้แล้วครับ  ขี้แล้วครับ  ขี้เสร็จแล้วครับ  
และแล้ว ด.ช.แมน ก็เป็นผู้ชนะการแข่งขัน..  เย้
เสียงผู้ชายคนหนึ่งดังขึ้นมาอย่างตื่นเต้นประหนึ่งกำลังเชียร์ให้โรนัลลากเลื้อยไปทำประตูฝ่ายตรงข้าม

ฉันพูดขึ้นมา ด้วยความฉงน

"มันขี้แข่งกันหรือไงว่ะ?  ให้เด็กขี้แข่งกันนี่นะ?"

สิ้นความสงสัย  เสียงคำตอบก็ลอยออกมาจากลำโพง
"ตื่นเต้นมั้ยครับน้องแมน  คี่กระดาษเสร็จเร็วที่สุดได้เป็นผู้ชนะเลิศ"

อ้อ!  แข่งกันคลี่กระดาษ

ฟังไปเรื่อยๆ จนจบรายการก็จับประเด็นได้ว่ารายการนี้จัดกิจกรรมภายในชุมชน  โดยให้ตัวแทนในโรงเรียนสองสามที่ละแวกนั้นมาแข่งขันกัน แข่งคลี่กระดาษหนังสือพิมพ์ที่โดนขยำเป็นก้อน 5 ก้อน..

เฮ้อ..  นึกว่าแข่งกันขี้  แหม.. ฟังจากวิทยุนี่นะ  คำควบกล้ำ ล.ลิงก็ไม่มี  มันชวนให้คิดจินตนาการเตลิดไปไกลน่ะสิ..

นั่งหัวเราะกับพี่ที่ทำงานด้วยกัน  พลางเล่าให้พี่ๆ ฟังว่า  ฉันเคยไปสอบผู้ประกาศข่าว  ไม่ผ่านหรอก  ได้แค่ 40 คะแนน  ทั้งๆ ที่ก็ผ่านการอบรมผู้ประกาศที่ทางมหาวิทยาลัยจัดขึ้นมาด้วยคะแนน 80 คะแนน(นักข่าวตัวจริงมาให้คะแนนตอนอบรม)

เมื่อวันสอบมาถึง  ก็ดุ่มๆ ไปคนเดียว  มาดมั่น  แต่ก็แอบตื่นเต้นนิดๆ  เพราะทราบมาว่าคณะกรรมการมีอยู่ประมาณ 10 คน  10 คนเท่ากับมีหู 20 หูคอยฟังเสียงเรา-ประมาณว่าเสียงไม่ตรงตามหลักเสร็จแน่ๆ  

ขณะรอคิวได้เจอกับลุงยาว  อยุธยา  จึงทักทายนิดหน่อย  ลุงยาวแกเล่าว่าแกสอบมา 3 ครั้งแล้ว  เอิ๊ก!!!  เห็นลุงแกพูดชัดๆ ก็ยังตั้ง 3 รอบ  แล้วฉันจะเหลือเรอะ

พอถึงคิวฉัน  ฉันก็เดินเข้าไปเปิดประตูห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ  ประมาณ 1x3 เมตรได้มั้ง  ภายในห้องมีแค่โต๊ะยาววางเบียดเหลือพื้นที่แค่พอให้ได้นั่ง  บนโต๊ะมีไมค์โครโฟนกับกระดาษ A4  ซึ่งมีเนื้อหาของข่าวที่เราจะต้องอ่าน  ม่านปิดรอบด้าน  ใจฉันนี่สั่นตึก ตึก เหงื่อซึมออกมาตามรูขุมขนของร่างกาย  ทั้งๆ ที่อากาศในห้องนั้นเย็นยะเยือก  เย็นยังกับขั้วโลกเหนือ  ยืนหันรีหันขวางจะทำอะไรก่อนดี  สมองคิดเรื่อยเปื่อย  นั่งแล้วอ่านเลยหรือ..   เอ๊ะ! หรือต้องรออีก 5 นาที..  หรือว่าจะเดินไปแง้มม่านเปิดออกเผื่อจะเห็นหน้าคณะกรรมการ   กว่าจะรวบรวมสติมานั่งอ่านได้   ความมั่นใจก็ลดลงไปแล้ว 30%  (-ไอ้บรรยากาศในห้องนั่นมันสามารถบั่นพลังงานคนที่เข้าไปได้มากกว่าร้อยคนแน่ๆ)

หลังสอบเสร็จฉันก็รับผลการไม่ผ่านอย่างรวดเร็ว 

และถึงแม้จะไม่ผ่านฉันก็ไม่เสียใจมากมาย  กลับคิดว่าดีเสียอีก


เพราะมันทำให้ฉันรู้ตัวเองว่าเป็นคนพูดคำควบกล้ำได้บ้างไม่ได้บ้าง  ผันเสียงสระ  พยัญชนะก็ไม่ตรง  หยุดก็ผิดที่  ไม่กระชับจับใจความ  ประมาณว่าต้องฝึกลมปราณช่วงท้อง  เพราะเสียงที่ดีควรจะออกมาจากเชิงกรานช่วงท้อง  หาใช่ลำคอไม่  การฝึกเสียงนี้ก็ต้องฝึกท้องประสานกับการหายใจ   ท้องยุบหายใจออก  ท้องป่องหายใจเข้า   ฉันก็ลองฝึกอยู่ช่วงหนึ่ง  ยุบ-ออก  ป่อง-เข้า  ทำได้แค่อาทิตย์เดียวเริ่มเบื่อ  อีกทั้งฉันก็ไม่ได้อยากเป็นผู้ประกาศข่าวเท่าไหร่นัก  แค่อยากลองเรียนรู้เฉยๆ ว่าเขาทำกันอย่างไร  ก็คิดซะว่าฉันได้รู้และทำแล้วเท่านี้ก็พอใจ


หลังจากนั้นค่อนข้างเข้าใจเรื่องของภาษาไทยว่าเราควรจะฝึกและใช้ให้ชินไม่ว่าจะเป็นการเขียนหรือการอ่าน   การเขียนถูกต้อง  อ่านออกเสียงถูกต้อง  จะทำให้ผู้รับสาร  คนอ่าน  คนฟังรับทราบความหมายที่เราสื่อได้โดยง่ายยิ่งขึ้น  ไม่งั้นก็อาจจะเป็นเหมือนฉัน แข่งกันขี้   

ปล. พรุ่งนี้หยุด  ไปเดินเฉิดฉายที่งานหนังสือดีกว่า ปีนี้ได้แต่นั่งอ่านรีวิวหนังสือของคนที่ไปมาแล้ว  จดโพยเรียบร้อยพรุ่งนี้ไปให้ สนพ. เชือด