OK. Go -->>

1.
ก่อนจบมัธยมปลาย  นักเรียนจะมีการเขียนเฟรนชิปแลกเปลี่ยนกัน  ฉันมีเพื่อนผู้ชายคนหนึ่งค่อนข้างสนิท  เพราะอยู่ในกลุ่มก๊วนเดียวกัน  เฮไหนเฮนั่น   มา 3 ปี  เมื่อได้รับสมุดเฟรนชิปจากเพื่อนคนนี้คืน  ฉันก็งงเมื่ออ่านจบ 

ข้อความในสมุดนั่นเขียนว่า
"ตรูเรียนกับมึงมา 3 ปี  เที่ยวและลูกบ้าดีเดือดร่วมกัน  แต่มึงไม่เคยจำได้เลยใช่มั้ย  ว่าเราเป็นเพื่อนกันมาก่อนตอนเรียนประถม  อยู่ห้องเดียวกันด้วย  ไอ้คนความจำสั้น  แล้ววันจบนี่ก็ไม่คิดจะจำได้เลยใช่มั้ย  ไอ้... !@#!@#!@!!!?"

ฉันมองหน้าเพื่อนสลับกับสมุด  ถามเพื่อนคืนว่า

"เราเคยเรียนด้วยกันมาก่อนจริงๆ เหรอ"
"เออ  เรียนด้วยกัน  ห้องเดียวกัน  2 ปี  นั่งข้างกันด้วย"

"เหรอ  จริงเหรอ  นึกว่าแกเรียนอยู่โรงเรียนอนุบาลมาตั้งนาน"  
นั่น!  นอกจากจะจำเพื่อนไม่ได้แล้วยังให้เพื่อนไปเรียนอีกโรงเรียนหนึ่งซะด้วย
(โรงเรียนอนุบาลเป็นชื่อโรงเรียนประถมอีกโรงเรียนหนึ่งนอกจากโรงเรียนที่ฉันเรียนอยู่)




2.
หลายปีมาแล้วที่อนุสาวรีย์


"อ้อม  อ้อม"
"ใครเรียกหว่า"  หันซ้ายหันขวาหาที่มาของเสียง  ผู้หญิงคนหนึ่งเดินพุ่งตรงเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว


"เราเองๆ"
ฉันมองหน้ายิ้มให้เล็กน้อย  เพื่อนเราน่ะใช่ไม่งั้นเขาคงไม่ทัก  แต่ว่าคนนี้ชื่ออะไรหว่า  คิดอยู่นานก็คิดไม่ออก  จึงถามตรงๆ


"เธอชื่ออะไรเหรอ  ขอโทษน่ะลืม"
หน้าเพื่อนถอดสี  เจื่อนลงเล็กน้อย  ฉันจึงเริ่มประโยคใหม่ขึ้น


"ขอโทษจริงๆ นะ  อาจเป็นเพราะเธอเปลี่ยนไปมาก  สวยขึ้น"
เพื่อนยิ้มขึ้นมาหน่อย


"ชื่อหนู  เราเคยเรียนกันเมื่อตอน ป. 2 ไง  อ้อมยังเคยยืมเงินเราบาทหนึ่งไง จำได้ไหม"  

ป.2 !!!   คงจะจำได้อ่ะนะ  เรื่องมันผ่านไปตั้งยี่สิบกว่าปีแล้วนะ  แต่พอคิดอีกที  อาจจะเป็นเพราะฉันไปสร้างความทรงจำให้เพื่อน  เพื่อนเลยจำฉันได้


เราเริ่มต้นมิตรภาพอีกรอบ   ก่อนแยกย้ายก็แลกเบอร์กันไว้ พร้อมทั้งคืนเงินหนึ่งบาทนั่นไป  เหตุการณ์ครั้งนี้ทำให้ฉันเรียนรู้ได้ว่า  ฉันนิสัยแย่มาก  จำชื่อเพื่อนได้ไม่พอ  ยังถามตรงๆ ให้เพื่อนเสียความรู้สึกอีก  หลังจากนั้นเป็นต้นมา  พอได้ยินเสียงเรียก  ฉันก็จะรีบเดินหนีให้ไว  "ไม่ได้เรียกฉัน  ไม่ได้เรียกฉัน"




3.
เดินผ่าน มศว. ไปทำธุระเส้นอโศก  ผู้ชายคนหนึ่งแบกเอกสารเยอะมาก  เดินสวนมา  จังหวะที่เราเดินสวนกันนั้นก็มีเสียงดังขึ้น


"เฮ้ยๆ  อ้อม  อ้อม  นั่นแกใช่มะ  ไม่เจอกันนาน  เป็นไงบ้าง  มาทำอะไรแถวนี้  นักศึกษาๆ เอาของไปเก็บหน่อย"
ไม่มีคำพูด  มีแต่ความคิด  (หนีไม่ทัน  ใครว่ะ  จำหน้าไม่ได้  แต่ก็คลับคล้ายคลับคลา...)


เมื่อเริ่มตั้งหลักได้

"มาเอางานน่ะ  แกล่ะทำอะไรที่นี่" (แกไว้ก่อน  เขาแกมา  เราก็แกกลับ  เนียนเข้าไว้  เดี๋ยวฝ่ายตรงข้ามเสียความรู้สึก)
"ทำงาน  ทำวิจัยที่นี่"


คุยสัพเพเหระเล็กน้อย  ก่อนแยกย้ายก็ไม่ลืมแลกเบอร์โทร


"เจอกันสงกรานต์นะ  เดี๋ยวไปเล่นน้ำกัน  เพื่อนตอนประถมตรึม!"




4.
วันก่อนเดินลงสะพานลอย  ถึงพื้นปั้บ  มีผู้ชายคนหนึ่งเดินเข้ามาประชิด  อุ้ย!  ฉันเสน่ห์แรง  ฉันสวย  เอ๊ะหรือว่าโจรว่ะ  ก่อนจะคิดไปไกล  ผู้ชายคนนี้ก็พูดขึ้นว่า


"อ้อมๆ หูยย..  ดีใจที่เจอ  ไม่เจอกันตั้งนานแน่ะ  สงกรานต์จะกลับบ้านหรือเปล่า?"
คำถามรัวมาเป็นชุด  ฉันมองหน้าเขาชัด  ครานี้จำหน้าเพื่อนได้  เพียงแต่นึกชื่อไม่ออก  ทำไงดี?  เนียนต่อไปล่ะกัน


"ก็กลับนะ  คิดว่าจะไปพักผ่อนเดือนนึง  พอดีลาได้  นายล่ะ  กลับไหม  ว่าแต่ทำอะไรที่ไหนเนี่ย"
"ทำงานที่ไปรษณีย์บางรัก  พอดีสอบได้  เนี่ยเรากลับบ้านบ่อย  ไปหาย่าแกตลอด  ก็ถามบ่อยนะว่าอ้อมกลับมาบ้างเปล่า  บางครั้งก็ช่วยแกขายของ  ชอบฟังสงครามที่แกเล่า  ได้คุยภาษาเวียดด้วย  บ้านแม่แกฉันก็ไป  ไปซื้อของบ่อยๆ  ถามเหมือนกัน  แม่บอกว่าพ่อแม่จะหาเรื่องมาเที่ยวกรุงเทพ  เลยทำให้อ้อมไม่ค่อยกลับ  เพราะเจอกันบ่อย"


".... !!!!"


"สงกรานต์เจอกัน  เพื่อนห้อง 1 ห้อง 2 แต่ละคนกลับตรึม"


บทสนทนาจบลง  ก่อนที่จะแยกย้ายกัน  ฉันแลกเปลี่ยนเบอร์โทร   เพื่อนจากไปแล้วแต่ฉันยังเดินต่อไปนึกชื่อเพื่อนไปพลาง  เพื่อนฉันชื่ออะไร  นึกไม่ออก  เมมเบอร์ไปก่อนก็แล้วกัน   หลังจากนั้นก็โทรหาย่า


"ย่า  ย่าจำเพื่อนอ้อมได้ป่ะ  ผู้ชายที่ทำงานไปรษณีย์น่ะ  ที่ไปหาย่าบ่อยๆ"
"จำได้ๆ  ชอบเอาขนมมาให้ย่ากินด้วย  เจอกันเรอะ  ขอย่าคุยด้วยสิ"


"เจอกัน  แต่เพื่อนไปแล้ว  ว่าแต่ย่าจำได้มั้ย  เพื่อนอ้อมชื่ออะไร"
"เพื่อนแกนะ  ทำไมแกไม่คิดจะจำ"


ม. ปลาย  ทางโรงเรียนพอเลื่อนชั้นก็เปลี่ยนห้องทุกปี  ทั้งชั้นตั้งแต่ ม.4-5-6  มันก็ต้องรู้จักกันหมดทุกคนอยู่แล้ว   ใครมันจะไปจำได้หมดหว่า

ชีวิตคนเรากว่าจะโตได้ก็ผ่านพบมาอะไรมามาก  ผ่านหลายเหตุการณ์  บางเหตุการณ์ก็จำได้  บางเหตุการณ์ก็จำไม่ได้  แถมเราต้องรับสิ่งใหม่ๆ ตลอดเวลา  จึงพาลสงสัยว่าความจำของคนเราสั้นหรือเราไม่คิดที่จะจำ

-------------------------------------------------

เคยดูหนังเรื่องหนึ่งนานมาก  จำชื่อไม่ได้  จำได้ประมาณว่าหุ่นยนต์ตัวหนึ่งความทรงจำของมันจะเลือนหายไปเกือบทุก 10 ปี  ดูแล้วความคิดหนึ่งผุดขึ้นมาทันที     ระยะทางของเวลาที่ยาวนานทำให้เราห่างเหิน  เราจึงไม่คิดที่จะจำ

หมายเหตุ

ไปทำสีผมมาใหม่เป็นที่เรียบร้อยแล้ว  และไม่ใช่เด็กเนิร์ดนะ  แค่สายตามันสั้น  มีแว่นอยู่สองอัน  อันหนึ่งมีสี  อีกอันก็ต้องคงแก่เรียน  ทำตัวให้เหมือนคนแก่ไว้ก่อน