OK. Go -->>

ที่มาภาพ : http://www.sailusfood.com/wp-content/uploads/mango_tree_backyard.JPG

๑.

น่ากิน.
ความรู้สึกแรกที่เห็นลูกมะม่วงห้อยต่องแต่งอยู่บนต้น
มองแล้วมองอีก  มองหลายๆ รอบ  น้ำจิ้มน้ำปลาหวานส่งกลิ่นเข้ามาให้ห้วงสำนึก
ฉันสะบัดหัวหวังไล่ภาพชวนให้หิวแล้วเดินก้าวต่อไปอย่างมั่นคง
"ละทิ้งกิเกส  ประหารมันซะ"

ตุ้บ. 
อืม  ไม่ใช่เสียงตัดกิเลส  คงเป็นเพราะลิขิตของสวรรค์ที่ฉันจะได้กิน
ฉันค่อยๆ ก้มตัวลงเอื้อมหยิบ  เสียงก็ดังแว่วมา
"พี่ๆ  เก็บให้ผมด้วย  ขอบคุณคร้าบบบบบบ"

เงยหน้ามองที่มาของเสียง
ภาพเด็กน้อยสองสามคนปีนป่ายต้นมะม่วงดูน่าสนุก  ฉันอดยิ้มออกมาไม่ได้

๒.

เมื่อครั้งยังเป็นเด็กประถม    
เด็กผู้ชายรุ่นพี่ในซอยมักจะมาปีนป่ายต้นมะม่วงหน้าบ้านฉันอยู่เสมอๆ  
แรกเริ่มฉันทำได้แค่เมียงๆ มองๆ เวลาเขาปีน  และเดินรอบๆ โคนต้น
ผ่านไปประมาณหนึ่งอาทิตย์ก็เริ่มใจกล้า  เดินไปสมัครเข้าแก๊งค์เป็นลูกน้อง  

มีการสอบสัมภาษณ์กันด้วย

ลูกพี่ : จะปีนได้เร้อ  
ฉัน : ได้ๆ  ลูกพี่ปีนก่อนได้เลย

ลุกพี่ : จะลงได้เร้อ
ฉัน : ได้ๆ ลงเองได้  ลูกพี่ปีนเล้ยยย...

ว่าแล้วก็ปีนป่ายขึ้นต้นมะม่วง  โดยอาศัยการมองลูกพี่  
ลูกพี่เหยียบตรงไหนฉันเหยียบตาม   ลูกพี่โหนกิ่งไหนฉันโหนตาม  
ไม่ผิดเพี้ยนกระบวนการขั้นตอนใดๆ  ยกเว้นก็แต่การทรงตัว   
ลูกพี่คงช่วยฉันทำการทรงตัวไม่ได้  
ฉันต้องทรงตัวด้วยตัวเองเพื่อที่จะอยู่บนนี้  
และเมื่อถึงกิ่งที่สูงพวกเราต่างเริงร่าเขย่ากันใหญ่

ครั้นความสนุกสนานจบ   ก็ถึงคราลง 
บรรดาลูกพี่ต่างไต่กิ่งไล่ลงมา  พอถึงกิ่งสุดท้ายก็กระโดดปุ..  สู่พื้นดิน
เจ็บเล็กน้อยจนถึงปานกลางตามประสาผู้ชาย  

ส่วนเด็กหญิงเรียบร้อยฉันน่ะเหรอ...
ลงบันไดไม้ที่ฉันแบกมาพาดไว้ตั้งแต่เริ่มปีนแล้วล่ะ  
แหม... ก็ช่วงเจ็ดวันที่นั่งมองแต่แก็งค์นั่น
มันทำให้ฉันคิดถึงวิธีการลงต้นไม้ของตัวเองนี่นา

๓.

มองภาพเด็กน้อยปีนป่ายต้นมะม่วง  ปีนขึ้น  ปีนลง  อีกครา  

ชีวิตของเราก็มีการปีนขึ้นเอง  ต่อให้มีใครมาช่วย  สุดท้ายถ้าเราทรงตัวไม่ได้ก็ต้องหล่นร่วงเป็นธรรมดา  หากเมื่อหล่นร่วงแล้วเราก็ต้องลุกอยู่วันยังค่ำ  ขืนนอนใต้ต้นมะม่วงนานๆ  คงถูกมดละแวกนั้นกัดเอา  เวลามดกัดมันเจ็บนะจะบอกให้