OK. Go -->>

พอใจที่จะเล่า

เป็นอันสรุปว่า -สอบติด- ได้งานใหม่ที่กรุงเทพ 
ส่วนต่างจังหวัด -สอบตก- ค่ะ  สู้เส้นสายเค้าไม่ได้ 
เห็นตั้งแต่เข้าห้องสอบแล้ว  กรรมการเล่นพาผู้สมัครมาส่งถึงที่ 
เข้าห้องก่อนเพื่อน (เข้าไปทำอะไรไม่รู้)
แล้วก็เดินออกมายืนหน้าแป้นแล้น
พอถึงเวลาสอบก็เดินเข้าไปอีกรอบ  ... เฮ้อ...
ถ้าจะเอาพวกลูกจ้างเลื่อนขั้นมาเป็นพนักงานประจำ 
แล้วมาเปิดสอบ  ประกาศลงตามสื่อต่างๆ ให้คนเดินทางไปสอบเนี่ย
มันเปลืองงบประมาณ 
แล้วสงสารคนนอกพื้นที่ที่เดินทางไปสอบบ้างเถอะ
ว่าต้องเสียค่าใช้จ่ายอะไรไปบ้าง  ...
ความรู้สึกที่อยากจะเข้าไปเป็นอันจบลง  เขาก็โกง  กิน กันต่อไป..

(ที่น่าเกลียดคือพ่อโทรมาบอกว่า เค้าจะให้เราขยายแผนงานที่เราเขียนตอนสอบให้เค้า 
แล้วเค้าจะเอาไปทำต่อ พูดง่ายๆ คือ เค้าจ้างเราให้เขียนแผนงานต่างหาก 
ส่วนคนที่สอบติดล่ะ  เค้าเอาไปนั่งทำอะไรว่ะ ให้เปลืองงบประมาณ)

การอัปเปหิตัวเองไปต่างจังหวัดเป็นอันล้มเลิก
ทำงานในกรุงเทพก็ได้  ทนสภาวะรถติดและอากาศเป็นพิษ
แต่อยากน้อยๆ ก็รู้สึกภาคภูมิใจที่สอบเข้าได้เพราะความสามารถของตัวเอง
อีกทั้งมีความปลอดภัยและความมั่นคงมากกว่าเยอะ - -"

เพราะ  เอ้อ... วันที่เกิดเรื่องวันนั้นอ่ะ

จริงๆ มันไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไรเลยนะ  กับการที่คนเข้าไปใช้บริการ Internet
การดูเว็บ  อ่านเรื่องราวข่าวสารบน internet มันน่าจะมีสิทธิเสรีภาพมากกว่านี้
อะไรดี - ไม่ดี เค้าจำกัดอยู่ที่ตรงไหน 
ดูแค่ภาพประกอบบล็อกแว้บเดียวก็หาว่าไม่เหมาะสม
แล้วความเหมาะสมของภาพของศพแต่ละศพที่แผ่หราอยู่บนหน้าหนังสือพิมพ์นั่นเล่า
อีกทั้งฉบับวันอาทิตย์มีนางแบบ นางเอก นางร้าย มาถ่ายโชวหวิวกันให้เพียบ
นั่นน่ะ  ถือว่าเหมาะสมไหม?

แล้วกับแค่ภาพที่แต่ละคนเอามาประกอบเว็บอย่างที่เราเห็นๆ กัน
อย่างของ คุณหมอเถื่อน << ในมหาวิทยาลัยนี้เข้าได้ 10 วินาที
ของ คุณ(^_^)/nana    กับ เฮียเส่ง  เข้าไม่ได้บางหน้า

เพราะมีภาพที่ไม่เหมาะสม

เลยสงสัยว่าเด็กมหาวิทยาลัยนี้คงดีเลิศกันทุกคน

ไอ้เราก็เลยอัพบล็อก  เล่ารายละเอียดคร่าวๆ ใน entry
ปรากฏว่าอีกสักพักบล็อกเราก็โดนปิด เข้าไม่ได้
เลยฉุกคิดขึ้นมาได้ว่าเค้าต้องส่องมองเราอยู่แน่ๆ
เราเลยรีสตาร์ทเครื่อง เพื่อลบข้อมูล 
(เพื่อนเคยแนะนำมาถ้ารีสตาร์ทเครื่องใน ม. แล้วข้อมูลจะโดนลบ)
เลิกเล่นไปรับบัตรประชาชน  คนที่ยื่นให้ก็ทำหน้ายิ้มๆ พูดว่า
เล่นพวกนี้เหรอครับ.....ระวังนะครับ...... ????

ไอ้เราก็ยิ้ม ยิ้ม  เห็นชื่อ - นามสกุล ตัวเองอยู่บนโต๊ะเขาเรียบร้อยแล้วล่ะ
ถอยออกมา  พลางคิดในใจว่า.. จดไปทำไมว่ะ  แล้วระวังอะไร 
ตรูทำผิดอะไรตรงไหน  กับอีแค่อ่านความคิดเห็นและบทวิจารณ์นี่นะ
คนเราจะไม่มีเสรีภาพในการแสดงความคิดเห็นเลยหรือ?

ที่มาภาพ : http://www.lib.fit.edu/pubs/librarydisplays/CensorPicture.JPG

และด้วยความสงสัยอันนี้เองเลยนึกถึงคำว่า - วิพากษ์วิจารณ์
คนที่ออกมาวิพากษ์วิจารณ์กระทำขึ้นมาโดยหน้าที่หรือว่าความพึงพอใจส่วนบุคคล
ดังนั้นข้อเขียนต่อไปนี้ ล้วนออกมาจากอคติของตัวเองล้วน ล้วน
เอาอัตตาของตนเองเป็นที่ตั้ง
ฉะนั้นคนอ่านโปรดใช้วิจารณญานในการอ่านเป็นกรณีพิเศษ

สิ่งที่มนุษย์ปรารถนาอย่างหนึ่งในชีวิตคือเสรีภาพในการแสดงออก 
ไม่ชอบนะ  จะทำอ่ะ  มีอะไรหรือเปล่า
แต่ก็มีอีกอย่างหนึ่งเช่นกันที่ติดตัวเรามาตั้งแต่และเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต 
สิ่งนั้นเรียกว่า หน้าที่

ตอนเป็นเด็ก  จะพบว่าเด็กจะมีลักษณะดื้อและซน มีอิสระวิ่งเล่นอย่างเต็มที่ มันคือเรื่องปกติ
แต่ถ้าพ่อแม่ปล่อยให้เด็กมีอิสระมากไปอาจเป็นเตุให้เด็กวิ่งเล่นกลางถนนที่มีรถวิ่งขวักไขว่
หรือเด็กอาจเอามือแหย่เข้าไปในเตาร้อนๆ ก็ได้
ดังนั้นพ่อแม่จึงต้องคอยบอกกล่าวคอยสอนว่าทำอย่างนั้นไม่ดี ทำอย่างนี้ไม่ได้
พฤติกรรมของพ่อแม่แบบนี้ ได้บ่งบอกถึงขอบเขตของอิสระและเสรีภาพว่ามีจำกัดนะ

และก็เป็นปกติที่เด็กจะถามกลับมาว่าทำไมล่ะ  ทำไมถึงทำไม่ได้ 
บางครั้งถึงขนาดต่อรองกับพ่อแม่ว่าเล่นแบบนี้แทนได้ไหม
การที่เด็กแสดงออกมาโดยคำพูดและถาม เหล่านี้เป็นพื้นฐานของคำว่า

- ประชาธิปไตย -

ในทางกลับกันถ้าผู้ใหญ่คอยแต่ห้าม ห้าม และห้าม โดยไม่บอกเหตุและผล
ถือแต่ว่าตนเป็นผู้ใหญ่กว่า  มีอำนาจในมือเยอะกว่า  เด็กมีสถานะเชื่อฟังอย่างเดียว
เมื่อเด็กไม่หยุด  ยังดื้อ  พ่อแม่ก็เริ่มมีอารมณ์โกรธที่ลูกไม่ทำตามคำสั่ง
การกระทำที่แสดงออกต่อมาคือการตี  ดุด่า  ลงโทษก่อนที่จะอบรมสั่งสอน
สิ่งเหล่านี้จะทำให้เกิดความขัดแย้งขึ้นในใจ  อาจจะเป็นเหตุให้เกิดปัญหาตามมา

จะเห็นได้ว่า คน เป็นผู้สร้างและทำลายได้พร้อมๆ กัน 

ทำให้เรานึกถึงภาพนี้

ที่มาภาพ : http://www.rmutphysics.com/physics/oldfront/190/yingyang.gif

อธิบายจากภาพ (หาใช่จากปรัชญา) อย่างง่าย-ง่าย 
โลกนี้มีทั้งดีและไม่ดี 
ภาพสีดำกับสีขาวก็เปรียบเสมือนความขัดแย้ง
แล้วการขัดแย้งก็เป็นส่วนประกอบของความสมบูรณ์แบบ
ซึ่งสามารถอยู่ร่วมกันและกัน
ยิ่งถ้าเราสามารถจัดการอย่างสร้างสรรค์แล้ว 
ความขัดแย้งจะกลายเป็นพลังในการขับเคลื่อน
พัฒนาสังคมและศีลธรรมของมนุษย์ได้

ทว่าทุกวันนี้ขอบเขตอิสรภาพ  เสรีภาพ  อยู่ในมือของคนที่มีอำนาจมากกว่า
โลกคือคุกขนาดใหญ่  คนรวยมีเขต "อิสระ" ของตนแยกต่างหาก 
ชอบคิดไปว่าตนมีอำนาจสั่งการและควบคุมตามความพอใจส่วนบุคคล
จนลืมไปว่าคุณมีหน้าที่อะไร  โดยเฉพาะผู้ใหญ่บางคน
ลืมไปหรือเปล่าว่าเข้ามาเพราะอะไร (หรือว่าเข้ามาโดยไม่ชอบธรรม..หึหึ)
ความหวังของประชาชนคือเรื่องปากท้อง อยู่ดีกินดี กันทุกคน
ไม่ใช่เลือกคุณเข้ามาแล้วคอยแต่เดินเหยียบความหวังประชาชนไปวันๆ
และคอยแต่พูดวิจารณ์คนที่ทำหน้าที่ต่างๆ อาทิเช่นนักเขียน  นักวิจารณ์  สื่อมวลชน 
หรือแม้กระทั่งคนที่อยากเขียนอย่างเราๆ ชาว Bloger
ที่แสดงทัศนะความรู้สึกนึกคิดต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในสังคม
อะไรที่ทำได้  อะไรที่สามารถใช้ได้  อะไรที่มีประโยชน์ 
ควรจะเอานำมาปรับปรุง ประยุกต์ พัฒนาต่อไป

ถามหน่อยเถอะ 

วันนี้คุณทำหน้าที่ที่ประชาชนมอบให้หรือยัง ?

หมายเหตุ

นักการเมืองบางคนที่ดีๆ ก็มีนะ 

เพียงแต่มีอำนาจในการตัดสินใจน้อยกว่าเท่านั้นเอง

ปล. 19 พ.ค. จะให้เพื่อนลบข้อมูลให้เน่อ