OK. Go -->>

"ฉันมาทำอะไรที่นี่"
เป็นประโยคคำถามแรกที่พูดกับตัวเองตอนเข้ามหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง 
ภาพนักศึกษาส่วนใหญ่กับความรู้สึกภาคภูมิใจที่ได้เข้ามา
และการถือตัวเองอย่างสุดขั้วว่าตนนั้นเป็นปัญญาชนผู้ยิ่งใหญ่
จนลืมไปว่าตัวเองก็เป็นมนุษย์คนหนึ่ง
ภาพของ พรรคพวก และ คำว่า พวกเรา ถูกกรอกใส่สมองฉันบ่อยครั้ง
ฉันพยายามยอมรับ  แต่ก็บ่อยครั้งเช่นกันที่ภายใต้จิตสำนึกฉันปฏิเสธ 

-----------------------------------------------------------------------------

"เมื่ออยู่คนเดียวเขาเกิดความลังเลสับสน  เขาหวังชั่ววูบให้ตัวเองกลายเป็นแรด 
คือมันงอกที่หน้าผาก  เสียงแหบห้าว  ผิวหนังหนาหยาบกระด้าง 
และอยู่รวมกันเป็นฝูงเหมือนแรดตัวอื่นๆ
ความหวังชั่วครู่นั้นไม่อาจเป็นจริงเพราะความรู้สึกส่วนลึกของเขาปฏิเสธ"

(ข้อความบางส่วนจากหนังสือ
แรด : บทละครเหนือจริงว่าด้วยการวิจารณ์มนุษย์และสังคม
เออเฌน อิโอเนสโก เขียน ;กรรณิกา จรรย์แสง แปล สนพ.สามัญชนจัดจำหน่าย)

ภาพจาก http://www.tinhub.net/tinhubshop/images/imbo_rad.jpg

 "เบร็องเฌ" ตัวละครในเรื่องแรด  ได้เกิดความสับสนขึ้นในใจ 
เขาหวาดกลัวที่จะสูญสิ้นความเป็นตัวของตัวเอง 
ถึงแม้บางครั้งเขาอยากจะให้ตัวเองมีนอเหมือนแรด(คนเมือง)ทั่วไปก็ตาม
ก็เหมือนกับเรื่องราวของ "ป๊อด" ในภาพยนต์ หมานคร ที่ไม่มีหางในต่างจังหวัด
และเมื่อเรื่องเดินทางมาถึงฉากสุดท้ายการที่ป็อดมีหางเหมือนคนในมหานครนั้น
ได้บ่งบอกถึงการที่เขาได้ทำตัวกลมกลืนในมหานครนั้น
(ไม่ทราบว่าลึกๆ แล้วในใจเขาปฏิเสธหรือไม่)

ก่อนการปะทุสงครามโลกครั้งที่ 2  นักคิดและนักเขียนส่วนใหญ่ได้มีบทบาทร่วมเผชิญ
กับการเปลี่ยนแปลงกับประวัติศาสตร์หลายอย่างที่เกิดขึ้น 
และได้เป็นตัวหล่อเลี้ยงให้นักคิด  นักเขียนสมัยนี้จึงมีความคิดเหมือนกัน
เนื้อหาวรรณกรรม  นวนิยาย ส่วนใหญ่จึงคล้ายๆ กัน   แม้กระทั่งตอนจบ

Eugène Ionesco (เออแฌน  อิโอเนสโก) ก็เป็นบุคคลหนึ่งในนั้น

ในปี 1938  ขณะอายุ 26 ปี Eugène Ionesco เขียนบันทึกบรรยายความในใจ
ต่อการใช้ชีวิตอยู่ในยูคาเรสท์ เมืองหลวงของโรมาเนียว่า

" นี่คือภาวะการถูกเนรเทศที่น่ากลัวมาก  ฉันรู้สึกอยู่เหมือนตัวคนเดียวโดดเดี่ยว 
แวดล้อมไปด้วยผู้คนที่แลดูแข็งกระด้างเหมือนหิน 
มีพิษสงร้ายกาจเหมือนงูและดุเถื่อนเหมือนเสือร้าย 
เราจะเจรจากับเสือและงูเห่าโดยไม่เป็นอันตรายได้อย่างไร 
จะทำให้หมาป่า  ฝูงแรดเข้าใจตัวเราต้องใช้ภาษาอะไรสื่อสาร
ทำอย่างไรจะให้พวกนั้นยอมรับความคิด  ความเชื่อและโลกภายในของฉัน 
จริงๆ แล้วฉันเปรียบเหมือนมนุษย์คนสุดท้ายในเกาะ
 ตัวฉันอาจไม่เป็นอะไรอื่น  นอกจากตัวประหลาด  ผิดเพี้ยนไปจากคนอื่น   
ใช่แล้ว..คนพวกนั้นเป็นแรดในสายตาฉัน
และสำหรับฉันนั้นเล่า ในทัศนะของพวกเขาที่คิดว่าตัวเองเป็นคน 
ฉันคือแมงป่องหรือแมงมุมมีพิษเราดีๆ นี่เอง"
(ข้อความบางส่วนจากหนังสือ แรดฯ )

ละครเวทีเรื่อง แรด ได้ถูกจัดแสดงขึ้นในโรงเรียนแห่งหนึ่ง
ตัวละครเบร็องเฌฉันคาดเดาเอาว่าน่าจะมาจากแบบจำลอง(ความคิด)ของอิโอเนสโก

บทละครเรื่องนี้จบลงเหมือนวรรณกรรมและนวนิยายเรื่องอื่นๆ ในยุคเดียวกัน
คือให้คนอ่านตั้งคำถามและคิดหาคำตอบด้วยตัวเอง
(ยุคสมัยนี้ขี้เกียจคิดกันเลยเกิดภาวะการเลียนแบบขึ้นกันระนาว)

-----------------------------------------------------------------------------

อาการ "ปฏิเสธ" และ "รับไม่ได้" เป็นผลทำให้ฉันตัดสินใจว่าต้องทำอะไรสักอย่าง
โชคยังเข้าข้างที่ฉันมีรุ่นพี่อยู่คนโยนหนังสือเล่มหนึ่งให้
"สิงห์นักโบกกับสาวขี้บ่น" เป็นเล่มแรกที่ทำให้ฉันออกเดินทาง
การไปของฉันไม่ได้ไปแสวงหาค้นหาคำตอบใดๆ ทั้งสิ้น
เพราะอ่านแล้วอยากไปเที่ยวมากๆ ไปไหนก็ได้  แรกๆ ก็ไปกับศิลปินเถื่อนคนหนึ่ง
(ที่เรียกศิลปินเถื่อนเพราะพี่ชายฉันเรียกตัวเองว่าศิลปินทั้งๆที่ไม่ได้เป็นศิลปินใดๆ )

และการไปเที่ยวนี้เองที่ทำให้ฉันเรียนรู้การใช้ชีวิตในสังคมโดยไม่ต้องมีนอหรือหาง

คนเราย่อมไม่อาจแก้ปัญหาพื้นฐานต่างๆ ของตัวเอง
โดยที่ไม่วิเคราะห์ภายในของตัวตนให้ลึกซึ้ง
ถึงแม้คนจะมีหลายล้านเหตุผล  ล้านการกระทำ  การเรียนรู้ซึ่งกันและกัน
แล้วนำมาผสมผสานและแลกเปลี่ยนบางครั้งอาจจะนำไปสู่ความสำเร็จและยั่งยืนได้ 
พอๆ กับที่บางคนอาจเห็นว่าการผสมผสานทางชาติพันธ์และวัฒนธรรม
จะนำมาซึ่งความเสื่อมและการล่มสลายของบางสิ่งบางอย่าง

แรด  อาจไม่มีคำตอบที่ดีที่สุด แต่อย่างน้อยๆ

แรด  อาจจะทำให้คุณตั้งคำถามกับตัวเองว่า คุณกำลังทำอะไรอยู่

ขี้เกียจอ่านหนังสือ  ไม่ชอบ  เข้าใจยาก  มันลายตา

ถ้าเกิดคำถามนี้ขึ้นมา 

ฉันแนะนำการ์ตูนเล่มนี้เลยค่ะ  เนื้อหาคล้ายๆ กัน

LOVE  ME  LOVE  DESIGN

(ใครเขียนหว่า? แหะๆ เดี๋ยวว่างๆ ไปหารูปหน้าปกมาสแกนให้ดู
รีบอัพไปหน่อย เพราะว่าจะไปแล้ว ข้อมูลเลยมาจากความทรงจำที่เหลืออยู่)

เป็นการ์ตูนที่นำเอาชื่อเพลงมาร้อยเป็นเรื่องราว
เล่มนี้เปิดด้วยเพลง

My  ever  changing  moods  : The Style, Council
บ่งบอกถึงชีวิตที่ไม่มีทางออกแต่ก็ยังมีความหวัง
และความหวังจะเดินทางผ่านอะไรบ้างจนกว่าจะเจอความสำเร็จ

...ลองหาอ่านดูค่ะ

หมายเหตุ :

หาหนังสือตามร้านไม่เจอ  ลองไปหาที่ศูนย์จุฬาดูได้ค่ะ

คืนนี้เดินทางไปสอบแล้วค่ะ ลำบากมากๆ เดี๋ยวก็ยกเลิกซะเลย