OK. Go -->>

แป้ง (นามสมมติ) รุ่นน้องที่ออฟฟิชฉันกำลังจะเป็นบ้า
จะเข้าบ้านตัวเองก็ยังไม่ได้  เพราะที่บ้านมีป้าอยู่
ป้าแกเป็นคนค่อนข้างพูดมาก  พูดอยู่ได้ แถมด่าด้วย

- การเข้าบ้านตัวเองไม่ได้นี่มันทรมานนะคะ  เพราะฉันก็เคยเป็น
อยากกลับบ้าน  แต่ถ้ากลับต้องไปทำอะไรๆ ที่ฝืนตัวเองก็นะ
ยังดีหน่อยตรงที่เรื่องของฉันมันเป็นเรื่องระหว่างคำว่าเพื่อน
แต่ของน้องเค้าผูกพันกันด้วยสายเลือด  ความกดดันมันจะต่างกัน

บ้านน้องเค้าเป็นร้านขายของชำ 
ช่วงกลางวันของวันหยุดแกจะเปิดขายส้มตำไปด้วย
เคยมีลูกค้ามาสั่งเอาส้มตำเปรี้ยวหน่อยนะ
ป้าพูดสวนกลับทันที เปรี้ยวได้ไง  มะนาวลูกตั้ง 5 บาท แพง
ว่าแล้วก็ตำส้ม  ไม่ใส่มะนาวให้ลูกค้าด้วย  ลูกค้ายืนอึ้ง  !!

พอตกตอนเย็นป้าจะทำกับข้าวขาย
วันนี้มีปลาทูนึ่งขาย  ขายไม่หมดพรุ่งนี้เอามาทอดใหม่ 
ขายไม่หมดอีกพรุ่งนี้เอามาทำน้ำแกง  เปลี่ยนเมนูอาหารไปเรื่อยจนกว่าจะหมด
ข้าวที่ให้ลูกค้าทาน  ก็ขายมันจนบูด
พอบูดไม่ได้ทิ้งนะคะ  เอามาผัดให้ลูกค้าทานต่อได้อีก
แป้งรู้  แต่ก็พูดมากหรือพูดให้คนอื่นฟังไม่ได้
เพราะคนแถวนั้นชอบคิดว่าน้องให้ร้ายป้าตัวเอง
แป้งไม่เคยทานข้าวบ้าน 
ป้าก็จะด่าตลอด - ดูมันสิ  รวยจัง  ไม่เคยทานข้าวบ้านเลย
หรือถ้าทำอาหารกินเอง  ก็จะโดนบ่นว่า  ทำไปทำไมเปลือง
ค่าน้ำ  ค่าไฟ  ค่าอะไรๆ สารพัดก็จะลอยมา

ทั้งๆ ที่ ป้าไม่เคยจ่ายค่าใช้จ่ายในบ้านเลย
แถมเวลาหงุดงิดอะไรก็จะไล่แป้งออกจากบ้าน

บ้านหลังที่อยู่ไม่ใช่ของป้า  แต่เป็นชื่อของพ่อแป้ง

วันดีคืนดีป้าก็เดินมาบอกว่าขอเงินหน่อย  500 จะเอาเงินไปให้ขอทาน
วันดีคืนดีป้าก็เดินมาบอกว่าสร้อยที่แป้งใส่อยู่น่ะของป้า  ขอคืนด้วย
(สร้อยเป็นของแฟนแป้งที่ซื้อให้ตอนเริ่มคบกันใหม่ๆ)
วันดีคืนดีแป้งเดินเข้าบ้านยังไม่ทันถอดรองเท้าก็ยืนบ่นๆๆๆๆๆ
วันดีคืนดีที่แป้งเดินกัดขนมช็อคโกแล็ต 20 บาท ที่างขายในเชเว่น
... ก็หาว่าแป้งรวยโคตรรวย

ในออฟฟิชวันนี้

แป้ง  : อื้อ  อยู่คนเดียว  ไมเหรอ
ฉัน  : เพราะป้าแกไม่ได้พูดมั้ง  เลยจินตนาการไปเรื่อย  พอแป้งกลับบ้าน  ป้าเลยมาลงเอาที่แป้ง

แป้ง  : แล้วทำไมแกถึงคิดนั่นคิดนี่ล่ะ?  อะไรทำให้แกเป็น? 
            แล้วทำไมพี่ถามว่าแกอยู่คนเดียวตอนกลางวันหรือเปล่าล่ะ?  พี่เคยเป็นเหรอ?
ฉัน  : (หัวเราะ)  ..................... ช่วงหนึ่งในชีวิตน่ะ   แค่หลอนๆ นิดหน่อย
(บทสนทนาช่วงนี้ขอผ่าน  ว่างๆ จะมาเล่าให้อ่านกัน  เรื่องมันยาว)
.

.

.

แป้ง : แก้ไงอ่ะพี่  ก่อนที่หนูจะบ้าตามเค้า
ฉัน :ไม่รู้ว่ะ  แป้งก็อย่าเถียงเค้าดิ  จะเถียงก็เถียงน้อยๆ หรือไม่ก็เงียบไปเลย 

แป้ง : เคยเงียบแล้วพี่  ป้าแกก็จะยืนด่าๆๆๆๆ อยู่นั่นแหละ  
         วันก่อนด่าพ่อไปด้วยนะ  พ่อเงียบ  แล้วพูดว่า ไปโรงพยาบาลไหม  
         ป้าแกกรี๊ดลั่นบ้านเลย  แฟนหนูก็เคยบอกนะว่าให้พาป้าไปหาหมอ  
         แต่ป้าแกไม่ยอมแน่ๆ ทำไงดีล่ะพี่ จะหลอกป้าแกให้ไป 
         พอถึงเห็นโรงพยาบาลแกก็อาจไม่ยอมอีก
ฉัน : เอ่อ  งั้นลองไปปรึกษาหมอก็แล้วกัน  ไปกับพ่อ แล้วเล่าอาการให้ฟัง  ...
         ....เผื่อว่าหมอจะให้ยาอ่อนๆ มาทาน

แป้ง : แต่ป้าฉลาดนะ  จะบอกว่าเป็นยาอะไรล่ะ  หนูก็ไม่ถนัดโกหกด้วยสิ 
            ส่วนพ่อยิ่งซื่อๆ อยู่  ป้าพูดไม่กี่คำดีไม่ดีก็หลุดออกมาแล้ว

ฉันกับแป้งนั่งคิดหาวิธีการทำให้ป้ากินยาให้ได้ 
ผ่านไปสัก 10 กว่านาทีก็นึกได้ว่า  หมอจะให้ยามาเรอะ 
ถ้าไม่เห็นอาการคนไข้ ยัยแป้งก็พูดมากเข้า  มากเข้า  มากขึ้นเรื่อยๆ
ฉันก็คิดว่ามันเป็นอาการระบายก็ยอมๆ กันไป  จนกระทั่งนึกถึง -ยานอนหลับ

ฉันค่อนข้างรู้จักอิทธิฤิทธิ์ของยานอนหลับพอสมควร 
(ไม่ได้กินเพื่อฆ่าตัวตายอย่างใด  แค่กินเพราะนอนไม่หลับ
ช่วงที่เป็นนักศึกษามีใครนอนเร็วหรือเปล่าหว่า...)
การกิน 1 เม็ด จะทำให้หลับได้สบายมากไปเกือบหนึ่งวันครึ่ง
แต่ถ้าหากมีคนปลุกคุณขึ้นมา คุณจะงัวๆ เงียๆ เบลอๆ
ภาพข้างหน้าจะเลือนลางๆ มีทั้งหมอกและควันให้เห็น
จะปวดหัว  อยากจะหลับต่อ  แต่จิตใต้สำนึกจะบอกว่า ต้องลุก ต้องลุก
ถ้าไม่ลุกตอนนี้   ดีไม่ดีเผลอไม่ตื่น

เมื่อตื่นขึ้นมาก็ใช่ว่าจะพบกับความสดใส
ร่างกายจะอ่อนเพลีย  ไร้เรี่ยวแรง  ไม่อยากหยิบอยากจับ หรือขยับใดๆ ทั้งสิ้น
นั่งเอ๋อ  นั่งเบลอตลอด ต้องฝืนลุกไปอาบน้ำ เอาน้ำราดหัว  เพื่อที่จะทำให้สมองโล่ง
ยิ่งน้ำเย็นเท่าไหร่  ก็จะยิ่งช่วยได้มากขึ้น
หลังอาบน้ำเสร็จ  ฤทธิ์ยาจะยังค้างอยู่  มีผลทำให้เป็นคนค่อนข้างเงียบ
ใครถามก็หือ  อือๆ เออๆ ตามเรื่องตามราว
บางครั้งก็ไม่รู้หรอกว่าเค้าคุยกันในเรื่องอะไร

ฉัน : จับทานยานอนหลับไปเลยแก อาทิตย์ละเม็ด แต่เราจะบาปไหมเนี่ย?

เรา 2 คนหัวเราะกันเบาๆ  เพราะคิดไม่ตกแล้วก็แยกย้ายกันไปทำงาน 
ปล่อยให้อารมณ์ความรู้สึกมันค้างคาใจต่อไป

เฮ้อ.....

ใครมีวิธีแก้ปัญหา  มองยังไง  ก็แนะนำมาได้ค่ะ 

จะได้เอาไปบอกน้องเค้าอีกที  สงสาร 

กลัวจะหลอนๆ บ้าๆ ตามกันไปก่อน

เพราะตอนนี้น้องเค้าโทรมาคุยกับฉันบ่อยขึ้น  เหอๆ

ยิ่งกำลังเครียดเรื่องที่จะสอบอยู่