OK. Go -->>

เราชมภาพยนต์เพื่อความบันเทิง....ถูก...(เสียงตอบกลับมาดังมากถึงมากที่สุด)
เราชมภาพยนต์มากกว่าประธานาธิบดีอากาเต้!!!! .....

....หือ... อะหยังหว่า  ไม่เข้าใจ  เดี๋ยวไปดูใหม่แล้วคิดตาม

เหคุการณ์เกิดขึ้นเมื่อวันที่  17 มีนาคม 2551

"กำลังจะเข้าไปดู Step up 2"
"หนังงั้นๆ น่ะเหรอ"
"เออ...หนังงั้นๆ ของแกนั่นล่ะ" ว่าแล้วก็ปิดโทรศัพท์เดินเข้าไปยังโรงที่ 6 ของเมเจอร์

Step One -  ดู

หนังเอื่อยชิบ....  น่าเบื่อสุดๆ หนังเต้นอะไรว่ะ  มีแต่บทพูด นางเอกก็ไม่ได้สวยมาก
แถมไหงดูอ้วน  และบลาๆๆๆ.. ขัดหู  ขัดตา  ขัดใจคนดู  นอนดีกว่าตรู
...
...
นอนไม่หลับซะงั้น

Step Two - คิด

" You   can't follow  the 410 forever" - คุณไม่สามารถเดินตามก้น 410 ตลอดไป
..... และแล้วความเริงรมย์บนปลายเท้าก็เริ่มขึ้น

จะเดินหน้าหรือจะถอยหลังหรือจะหยุดกับที่  มันเป็นเรื่องของชีวิต
แน่นอนว่านางเอกจะนำเราเข้าสู่โลกของการเต้น  เราจะลุกมาโย่วๆ
ใครจะว่าหนังไม่ดี  หรืออะไรไม่รู้  ส่วนตัวฉันคิดว่าหนังมีคุณค่าอยู่ในตัวของมันทุกชิ้นอัน
ดูหนังไม่อยากคิดอะไรในมันรกสมอง อย่างน้อยๆ ก็ได้ความบันเทิงพกกลับบ้าน 
บางคนได้หัวเราะ  บางคนได้รอยยิ้ม 
แต่เมื่อวานฉันได้ทั้งหัวเราะ  ยิ้มร่า  และขยับร่างกาย

คนที่ไปดูในโรง  9 คน ลุกขึ้นเต้นตอนฉากจบหรือจุดไคลแม๊กซ์ของเรื่องซะงั้น
... แรกเริ่มฝรั่ง 5 คน   เค้าเต้นก่อน
... คู่แฟนที่นั่งด้านหน้าฉันก็ดันบ้าจี้ลุกขึ้นมาแด๊นซ์ตาม
... ผู้ชายที่นั่งเก้าอี้ถัดไปจากฉัน 5 ตัวก็ลุกขึ้นมาเอาด้วย
... 8 ชีวิตกำลังจ้องมาที่ฉัน 

ส่งสายตาเป็นประกาย..ถ้าให้ความหมายคงประมาณว่า

... ลุ ก ขึ้ น ม า สิ ...

มอง..ซ้าย..ขวา..หน้า..หลัง...

บ้าก็บ้าว่ะ

และแล้ว Step หนึ่งของชีวิตก็เริ่มขึ้น

ผลจบของเรื่อง Step up 2 the street นางเอกกับพระเอกแฮปปี้แอนดิ้ง
ฉันก็แฮปปี้กับสุกี้กับเพื่อนใหม่อีก 8 ชีวิต...

^________^

ปล. e-mail ได้คืนแล้ว

ส่งไปแบบที่คุณโอ้บอก

แล้วก็เปลี่ยนพาสใหม่