OK. Go -->>

... เธอเปิดประตูเข้าไปยังห้องนอน
หยิบกล่องไม้มะฮอกกานีประดับเพลตทินั่มออกมา
ที่ฝาของมันมีรหัสเลขแปดตัว ต้องบรรจงกดไปก่อนจะเปิดออก
กดรหัสลับ XXXXXXXX

แกร๊ก!!!

กล่องไม้เปิดออก

ภายในกล่องที่บุผ้ากำมะหยี่สีแดง วางไว้ด้วย -ซากหัวปลาดุกย่าง-
ที่ทำการฆ่าเชื้อมีกลิ่นหอมสะอาดแล้ว

มีป้ายติดที่ฝากล่องด้านในว่า "ที่ปรึกษาทางการเงินระหว่างประเทศ" *

"การลงทุนของต่างชาติเพิ่มขึ้น 30%
แต่การลงทุนของชาวอากาเต้เรากลับชะลอตัวลง 15% 
ท่านศาตราจารย์จะวางแผนอย่างไรต่อไป  อ้อ  ตอนนี้เราเปลี่ยนรัฐบาลใหม่แล้ว 
นายร่างทรง  ทรนง เป็นประธานาธิบดี ท่านรู้จักไหม  มีข้อมูลไหม
ถ้าไม่  ต้องรออีก 15 วัน ข้าค่อยมีปัญญาหาประวัติมาให้ได้"

เธอ สาวแก่สมองยังกลวงในวันนี้  รีบรายงานผลของแผนงานพัฒนาประเทศ
ที่ท่านศาสตราจารย์ปลาดุก แห่งมหาวิทยาลัยส้มตำ อุตส่าห์คิดและร่างนโยบายให้ 

"มะ..  มะ..  มี" ศาสตราจารย์เลือกตอบคำถามประโยคหลัง 
"ขะ.. ขะ.. ขอสถานการณ์และสภาพแวดล้อมปัจจุบันด้วย  
 ขะ.. ขะ.. ข้าจะได้วิเคราะห์ถูก  วันนี้เป็นวันสุดท้าย  ใกล้แล้ว ใกล้แล้ว.. แค๊กๆ"

"ข้าวของแพงขึ้น  วัตถุของชาวต่างชาติเป็นสิ่งจำเป็นต่อยุคสมัยนี้ 
คอมพิวเตอร์เอย  มือถือเอย ทุกคนจะต้องมี  อ้อ เสื้อผ้าต้องอินเทรนท์
สายเดี่ยวตอนนี้เอ้าท์แล้ว  วัยรุ่นชอปปิ้งและแต่งตัวกันเยอะขึ้น
อืมๆ มีอะไรอีกนะ  ยุคสมัยนี้เป็นยุคแสวงหาความสุขนะท่าน 
เราต้องอยู่อย่างเป็นสุข  มองอย่างเป็นสุข  คิดอย่างเป็นสุข
เราทำให้ตัวเราเป็นสุข  ไซโคคนอื่นให้มองและอยู่อย่างเป็นสุข
คิดตามเขา  สุขตามเขา   มองเรื่องที่เกิดขึ้นอย่างเป็นสุข
เป็นสุข เป็นสุขกัน  ไม่ต้องทำอะไร" 

"...การแสวงหาอันนี้ข้าสังเกตุจากสื่อสิ่งพิมพ์บางประเภทที่ผุดขึ้นมาวางบนแผง
เฮ้ย..  ข้าสังเกตุ  ข้าสังเกตุ แสดงว่าข้าพัฒนาแล้ว  สมองข้าพัฒนาแล้ว"

"ชะ...  ชะ... ใช่ สมองเจ้ากำลังพัฒนา   
งะ... งะ... งั้น เจ้าจงคิดต่อไป
พะ...  พะ...  เพื่อเป็นการพัฒนาสมองของเจ้าเอง
จะ...  จะ...  จง คิดและทำ 
ขะ... ขะ... ข้า ไม่ไหวแล้ว  สู้เข้าสาวแก่ 
งะ... งะ...  แหง๊ก... "
ว่าแล้วศาสตราจารย์ปลาดุก  แห่งมหาวิทยาลัยส้มตำ  ก็สิ้นใจคากล่อง

"ไม่ ไม่ ข้าไม่ให้ท่านไป  ข้าขี้เกียจคิด  ข้าอยากโง่ต่อไป 
ท่านศาสตราจารย์ ท่านต้องอยู่กับข้า..........................."
เธอคร่ำครวญพร่ำรำพัน และนึกถึงเรื่องราวที่ผ่านมา

เธออ้างเสมอว่าเป็นเพราะระบบการศึกษาของประเทศทำให้เธอคิดไม่เป็น

แต่เธอก็โชคดีพบหัวปลาดุกอัจริยะโดยบังเอิญ 
การที่เธอพบกับหัวปลาดุกนี้  มันทำให้เธอเป็นผู้หญิงคนแรก
ที่ได้รับเลือกให้เป็นผู้ว่าการธนาคารแห่งประเทศอากาเต้
และดำเนินนโยบายของแบงค์ชาติ โดยไม่ขึ้นต่อการบีบบังคับของรัฐบาล
(สาเหตุที่ใช้บีบบังคับก็เพราะว่าเมื่อตอนรัฐบาลที่หาเสียง 
รัฐบาลมักจะบอกว่าเมื่อเลือกพรรคนี้แล้วรับรองเศรษฐกิจจะต้องดีชัวร์
ดังนั้นเมื่อเข้าไปเป็นแล้ว รัฐบาลจึงเข้าไปบีบบังคับให้ธนาคารแห่งประเทศอากาเต้
ฉีดเงินเข้าระบบ เพื่อให้พ่อแม่พี่น้องคิดว่าทำให้เศรษฐกิจดีขึ้น
แต่ไม่เลย...  ผลในระยะยาวทำให้ฟองสบู่จะแตกเข้าสักวัน
และเป็นเงินเฟ้อที่ไม่สามารถเยียวยาได้) *

3 ชั่วโมง ผ่านไป
เธอเริ่มคิด  คิด ....
และก็คิดได้ว่าปลาดุกย่างเข้าไม่ได้มีขายตัวเดียวในประเทศ
ปฏิบัติการตามล่าหาหัวปลาดุกย่าง จึงเริ่มขึ้น

เข้าไปร้านสั่งส้มตำ  ปลาดุกย่างมา เมื่อกินเสร็จ เธอก็เริ่มคิดในใจ.....

... *" เรานี่ช่างโชคดีที่เกิดเป็นคน ดูไอ้ปลาดุกตัวนี้สิ
ชีวิตมันเกิดมาไม่มีค่าอะไรนอกจากให้คนกินเข้าไป
แล้วก็ขี้ออกมา ส่วนซากของมันก็ลงถังขยะบูดเน่าไปเสียอย่างนั้น.... "*

- หนแรกเธอเข้าไปตามหายัง food center ในห้างสรรพสินค้า -

พอเธอคิดในใจเสร็จ  ซากปลาดุกนั้นเบิกตาดำๆขึ้นโพลง
(เธอไม่ได้ตกใจอะไร เพราะเคยเจอเหตุการณ์นี้มาก่อนแล้ว)

..."มึงมันจะมากไปแล้วนะ มึงคิดผิดแล้วเรื่องชีวิตไร้ค่าของกู  ชีวิตกูไม่ได้ไร้ค่า 
เพราะตอนนี้กูได้ขึ้นห้างแล้ว  จากข้างถนนตัวละ 15 บาท ตอนนี้มีค่าถึง 40 บาทแล้ว..."

ไม่ใช่  มันไม่ใช่หัวที่เธอต้องการ   เธอส่ายหัวที่มีแล้วเดินจากไป

อาทิตย์ถัดมา  เจอปลาดุกตัวที่ 2 แถวมหาวิทยาลัยรัฐชื่อดังและไฮโซ

..."มึงมันจะมากไปแล้วนะ มึงคิดผิดแล้วเรื่องชีวิตไร้ค่าของกู  ชีวิตกูไม่ได้ไร้ค่า 
เพราะกูถูกกินโดยลูกคนใหญ่คนโต  เด็กมหาวิทยาลัยนี้ฉลาด ข้าโดนกินโดยคนฉลาด"

ไม่ใช่  มันไม่ใช่หัวที่เธอต้องการ   เธอส่ายหัวที่มีแล้วเดินจากไป

อาทิตย์ถัดมา  เจอปลาดุกตัวที่ 3 แถวชานเมือง

...*" มึงมันจะมากไปแล้วนะ มึงคิดผิดแล้วเรื่องชีวิตไร้ค่าของกู
มึงรู้ไหมว่าชีวิตที่กูอุทิศไปเมื่อครู่นี้ที่อยู่ในท้องของมึง
กูไม่ได้ทำเพื่อใครนอกจากประเทศชาติ
ด้วยหวังว่าเนื้อหนังของกูที่ถูกย่อยในกระเพาะอาหาร จะถูดดูดซึมไป
สู่กระแสเลือดและไปยังสมองของคนอย่างมึง
ทำให้มึงนำปัญญาที่ได้ไปพัฒนาระบบความคิด
และจบไปเป็นคนที่มีความหมายต่อประเทศของเราบ้าง
แต่กูคงอุทิศชีวิตให้คนผิด.......
ที่ในสมองมีแต่ความเลื่อนลอยไปวันๆ คิดถึงแต่เรื่องตัวเอง
ลืมไปว่าคนกี่คนเค้าฝากความหวังเอาไว้ที่มึง
อย่างน้อยก็ปลาดุกตัวนี้ ตัวกูนี่ ที่ยอมตาย...เพื่อประเทศของกูที่กูรัก" *

เธอแสยะยิ้มอย่างดีใจ
"เจอแล้วมันสมองของฉัน"

ร่างศาสตราจารย์หัวใหม่  ถูกบรรจุในกล่องไม้มะฮอกกานีประดับเพลตทินั่ม
เธอมีสมองก้อนใหม่  ก้อนที่ทำให้การงานราบรื่น  ก้าวหน้า

ผ่านไป 7 ปี
ตำแหน่งหน้าที่ของประธานาธบดีเป็นของเธอ
ประวัติศาสตร์จะต้องจดจำ ผู้นำหญิงคนแรกของชาวอากาเต้

และแน่นอน  เมื่อตำแหน่งสูง สมองต้องมี ใครถามอะไรมา เธอต้องตอบได้
เธอเริ่มเรียนรู้และพัฒนาสมองอย่างรวดเร็ว
เพื่อกลบเกลื่อนไม่ให้คนอื่นรู้ว่าเธอไม่ได้เป็นคนคิดนโยบาย
แน่ล่ะ..  นโยบายของประเทศก็มาจากหัวปลาดุกหัวใหม่นั่นแล

วันที่รับตำแหน่งใหม่
วันที่ชาวอากาเต้รู้จักเธอทุกคน

เธอมีความสุขกับความฝันของเธอ

.
.
.

ซอสยี่ห้อใหม่...   เปิดตัวแล้ว

หมายเหตุ

- เป็นเรื่องต่อจาก ชีวิตที่อุทิศให้ประเทศ... (นักศึกษาโปรดอ่าน)

- * คือข้อความจากเรื่องเดิม

- เป็นเรื่องสั้นอ่านเล่นๆ ไม่เอาน่าอย่าคิดมาก