OK. Go -->>

 

ชีวิตของมนุษย์ในสังคมจะดำเนินไปไม่ได้หากขาดซึ่ง “ภาษา” และ ส่วนใหญ่ “ความเป็นจริง” ของสังคมคือ วัตถุดิบของการเขียน  ข้าพเจ้าเลยรวบรัดให้ความหมายของ วรรณกรรม ว่าเป็นบันทึกเรื่องราวของยุคสมัยแต่ละยุค (อ่านเพิ่มเติมได้จาก  Entry นี้ วรรณกรรมไม่เคยตาย  ยังหายใจอยู่) 

..

.

 

Entry นี้เขียนขึ้นมาจากการสังเกตหนังสือในร้านและเนื้อหาของวรรณกรรมในเล่มเลยนำมาเล่าให้อ่านกัน  หากเล่าไปแล้วใครใคร่คิดอย่างไรก็พิมพ์ตอกกลับ  ถกเถียงกันได้  ไม่ว่ากัน เพราะพื้นที่ตรงนี้เราจะมาเถียงกันแบบ Discussion คือเถียงกันแบบแลกเปลี่ยนความเห็น  ซึ่งบางครั้งมันมักจะทำให้เราได้รับความรู้ใหม่ๆ ด้วย 

.

.

 

 

 

เนื้อหา  วรรณกรรม  ที่ซื้อมาอ่านบ้าง  อ่านตามร้านบ้าง  ยืมเขามาอ่านบ้าง  หรือเล่มเก่าๆ ที่เป็นสมบัตินอนสงบนิ่งอยู่มานานที่ห้องเก็บหนังสือ  เท่าที่สัมผัสส่วนใหญ่ล้วนเป็นรูปแบบจำลองมาจากสังคมที่เป็นอยู่  เอกสารทางวิชาการ  หลักฐานทางประวัติศาสตร์  เศรษฐศาสตร์  ปรัชญา  จิตวิทยา  ภาษาศาสตร์  หรือแม้กระทั่งพืชศาสตร์

.

.

ดูอย่าง อีตา John  Steinbeck นั่นปะไร  นวนิยายเรื่อง ผลพวงแห่งความคับแค้น(The  Grapes  of  Wrath)  เป็นเรื่องราวที่เกิดขึ้นจริงในช่วง ค.ศ. 1930-1940  ถึงแม้ Steinbeck จะเปิดโปง  ตีแผ่  ความเลวร้ายแค่ไหน  แต่ก็เพื่อเรียกร้องความรับผิดชอบ  ความเป็นธรรมจากสังคม  มิใช่เรียกร้องให้มีการปฏิวัติ  แต่ก็อย่างว่าเขียนช่วงไหนไม่เขียน  ดันเขียนในช่วงอธิปไตยเบ่งบาน  เล่มนี้ก็เลยเป็นหนึ่งในหนังสือต้องห้ามที่ท่านอะไรสักท่านเคยลงนามประกาศไว้ในยุค 2520 (แล้วปากก็บอกว่าไม่เกี่ยวข้องกับช่วงนั้น..หึหึ)

.

.

หรือหนังสือ The  lord  of  the  rings  ที่ขายได้ไม่รู้ตั้งกี่พันล้านเล่ม  ถ้าจะให้จับความคิดของ Tolkien  ข้าพเจ้าว่าลุงแกต้องพูดถึงเรื่องธรรมชาติแหงๆ  เพราะตัวละครที่มีความสำคัญส่วนใหญ่มักจะเป็นป่าเขา  ต้นไม้  ลำธาร  ถ้ำ  มักจะมีบทบาทมากกว่าตัวละครที่เป็นสัตว์และสิ่งมีชีวิตเผ่าพันธุ์อื่น  จุดจบของเรื่องจึงเป็นเช่นนั้น

 

 

 

                ดังที่กล่าวมา.,  วรรณกรรมจึงมักจะถูกมองว่าเป็นกระจกเงาสะท้อนสังคม

                ถ้าเป็นสังคมอนุรักษ์นิยม  เขาก็จะหาว่ากระจกโกหก

                ถ้าเป็นสังคมเผด็จการ  เขาก็จะหาว่ากระจกนั้นทำผิดกฎหมาย ประกาศ จับตายซึ่งๆ หน้า

                ถ้าเป็นสังคมเปิด  เขาก็จะไม่ค่อยเป็นกังวลเท่าไหร่นัก  แต่ก็ไม่ได้วางใจไปซะทีเดียว  ชัก  เชิด  หาทางเก็บทีหลัง

 

 

 

                บ้านเราเป็นแบบไหนหว่า.....?

 

 

            กระจกวิเศษช่วยบอกข้าด้วยเถิด

 

 

 

 

 

 

 

            (ขอดึงหนังสือมาเป็นตัวอย่างแค่ 2 เล่ม –เพราะขี้เกียจพิมพ์แล้ว  และที่เอาของชาวต่างประเทศมา  เพราะไม่กล้ากล่าวถึงนักเขียนไทย  บอกได้เลยว่า  ฉันชอบกลวิธีการเขียนและภาษาของนักเขียนรุ่นเก่ามากกว่ารุ่นใหม่  อ่านแล้วภาษาสวยดี  เล่นคำ  เล่นอักษร อย่างฮิวเมอริสต์ที่ขุดค้นเจอนั่นปะไร  สนุก  เจ็บๆ  แสบๆ  คันๆ  และถึงแม้จะชอบสไตล์เก่าแต่ก็หาใช่รังเกียจงานใหม่ไม่  ยังซื้ออยู่ค่ะ วันนี้ไปบูรพาสาสน์มา แอบเห็นหนังสืองานวิชาการสนุกๆ ทั้งนั้นเลย  แต่สอยเซน , เรื่องสั้น และการ์ตูน มาแล้ว หมดงบประมาณการซื้อของเดือนนี้พอดี)

 

 

.....

....

...

edit @ 19 Feb 2008 00:49:35 by นางสาวความสุข