OK. Go -->>

บริษัทที่ทำอยู่  ไม่มีแบบฟอร์มให้  เวลาไปทำงานก็ขอให้มีเสื้อผ้าติดกายเท่านั้นล่ะค่ะ  เพราะฉะนั้นเวลาเข้าไปตรวจงาน ตัวฉันจะเหมือนลูกค้าปกติทั่วไป

ทีนี้บังเอิ้น บังเอิญ ขณะยืนเมียงๆ มองๆ สินค้าของตัวเองอยู่นั่น  มีสาวสวยนางหนึ่ง  ใส่ชุดพนักงานที่เป็นเครื่องแบบของบริษัทยักษ์ใหญ่  เดินนวยนาดเข้ามาหยิบสินค้า พลิกไปมา แล้วก็หันหน้ามามองฉัน  ยิ้มนิดๆ  ส่วนมืออีกข้างที่เหลือหยิบถุงหิ้วก็อบแก็บขึ้นมา  พลางเอาสินค้าของฉันใส่ลง  แล้วก็มัดปากถุง เดินออกไปจากร้าน

เฮ้ยยยยยยย!!!!  ขโมยเห็นๆ

ของ ของ ฉานนนนนนนน....

"พี่ๆ ขโมยๆ"

ฉันเรียก รปภ. และพนักงานที่ยืนหน้าร้านให้ช่วยกันจับ  แล้วก็ทำประวัติ  ส่งให้ตำรวจทีหลัง  ก่อนส่ง สอบถามได้ความว่า อยากได้ แต่ไม่อยากซื้อ เพราะมันเป็นสินค้าสิ้นเปลือง  อีกทั้งเพื่อนๆ ก็เคยขโมยกัน  ...  อ้าว????

พอถามต่อว่า ทำไมขโมยให้เห็นจะๆ คาตาอย่างนั้นเล่า  ทำแอบๆ ให้มิดชิดหน่อยก็น่าจะรอด  อนงค์นางนั้นก็ให้คำตอบกลับมาให้ฉันได้อึ้ง 

"ปกติก็ทำอย่างนี้  คนที่เห็นก็ไม่เคยเรียกให้จับซะที มีแต่พี่นี่ล่ะ"

ถ้าฉันไม่ใช่คนดูแลสินค้าตัวนี้  ถ้าไม่ได้ทำงานในบริษัทนี้  ถ้าฉันทำตัวเป็นลูกค้าทั่วๆ ไป เดินเลือกของ  ซื้อของ  เจอคนขโมยสินค้าอื่นที่ฉันไม่มีส่วนเกี่ยวข้อง  ส่วนได้ส่วนเสียใดๆ ฉันจะกล้าตะโกนไหมนะ??

พฤติกรรมพื้นฐานของมนุษย์ลึกๆ ข้อหนึ่งคือ "มักจะเห็นแก่ตัวและรักษาความปลอดภัยของตัวเอง" เอาง่ายๆ คือมักจะไม่อยากยุ่งเรื่องของคนอื่น  ฉันไม่เกี่ยวข้อง  ฉันไม่เดือดร้อน  มันไม่ใช่เรื่องของฉัน อะไรเทือกนั้น (ยกเว้นบรรดาซุปเปอร์ฮีโร่อย่างแบทแมน ซุปเปอร์แมนนะ อันนี้ใครใคร่ศึกษาถึงโครโมโซมได้เรื่องราวอะไร อย่างไรก็บอกกล่าวต่อกันด้วย)  และพฤติกรรมนี้ไม่ทราบว่ามันเป็นกระบวนการปรับตัวเพื่อให้เข้ากับแบบแผนของสังคมและสิ่งแวดล้อมที่เปลี่ยนไปหรือเปล่า   มนุษย์เราเจริญเติบโตขึ้น  สังคมเปลี่ยน  คนเปลี่ยน  เราต้องอยู่รอดให้ได้ โดยการไม่ใส่ใจคนรอบข้าง???

เปล่านะ.. ฉันไม่ได้บอกว่าฉันเป็นคนดี  เป็นนางเอก  เป็นนักอนุรักษ์นิยม  และนักประท้วง ร้องหาความเป็นธรรม เพราะในหลักความเป็นจริงแล้ว  ฉันเห็นแก่ตัวจะตาย  อะไรที่สบายๆ ก็หาใส่ตัวไว้ซะ  .,  เอาล่ะ... มาดูความเห็นแก่ตัวของฉันดีกว่า (อายเหมือนกันนะ ประจานตัวเองว่าขี้เกียจเหลือแสน 555)

บริษัทให้เข้างาน 08.30 น. ฉันไป 09.00 น. เกือบทุกวันเลย ฝนตก  รถติด  ท้องเสีย  อ้างไปเรื่อย
เวลาทำงานข้างนอก  ไปตรวจร้านแต่ละที่ก็ใช้เวลาทำงานแค่ 5 นาที ไม่เกินนั้นหรอกค่ะ
(มันไม่มีอะไรจะทำจริงๆ นะ - -" )
นอกจากนั้นก็เดินเล่น  ดูหนัง  อ่านหนังสือ เล่นเกมส์ ไม่ก็กลับบ้านนอนตอน บ่าย 2 !
แต่ถ้าเป็นเวลางาน ถึงแม้ 5 นาที ที่ทำ  ฉันก็ทำเต็มที่นะ ฉันคิดว่าเราเป็นเจ้าของบริษัท
และเมื่อสินค้าโดนขโมยคาตาอย่างนี้ แน่ละ ฉันต้องจับ
จับเสร็จ  โทรศัพท์รายงานเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นให้บริษัทรับทราบ 
บริษัทบอกทำดีได้ดี  เค้าเห็นฉันเป็นคนดี  ทำให้สังคมดีขึ้น!?!
พรุ่งนี้มาเซ็นต์สัญญาขึ้นเงินเดือนให้...!?
แน่ล่ะ...ตอนที่ทำฉันไม่ได้คิดถึงขั้นนั้น  ฉันแค่ทำตามปฏิกิริยาหวงของเท่านั้นเอง

ที่เล่าให้ฟัง(อ่าน)นี่  คืออยากให้มาลองขบคิดเล่นๆดูสิ ว่า 

การเห็นแก่ตัว  รักษาสิทธิ์ของตัวเอง(ทำดีตามหน้าที่) โดยที่ไม่ไปเบียดเบียนผู้อื่น มันจะช่วยให้สังคมดีขึ้นไหมนะ?