OK. Go -->>

เอาแล้วไง  มันมาอีกแล้ว

จำได้ติดตาว่าตอนอยู่บ้านนอกเจอครั้งแรกเมื่อเรียนประถม เดินไปโรงเรียน เจอผู้ชายอยู่คน สวมเสื้อคลุมยาวตัวเดียว ข้างในไม่ใส่อะไร คอยเปิดโชว์ เด็กๆ ที่มาเรียน

โตมาหน่อยตอนมัธยมต้นก็เจอคนในเครื่องแบบจิตผิดปกติเดินตาม 1 ปีเต็มๆ ดีนะเดินกลับบ้านกับเพื่อนเป็นฝูง อีกอย่างมันทำได้ไม่มาก สงสัยเป็นเพราะเครื่องแบบแน่ๆ

โตแล้วอ่ะ... เข้า กรุงเทพฯ

ยกที่ 1 ฉันกับมัน  เราพบปะบนรถเมล์   อันนี้จำได้แม่นแล้วก็ติดตามากๆ   เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นตรงแถวแฮปปี้เเลนด์  จะนั่งรถเมล์สาย 8  ไปไหนสักที่นี่ล่ะค่ะ   เพราะตรงบริเวณนั้นมันเป็นอู่   คนขึ้นเลยน้อย   ที่ว่างเยอะ  ฉันเดินขึ้นประตูหลัง  สายตาก็สอดส่ายหาที่นั่ง  จะนั่งตรงไหนดีว้า จะได้ชมวิวดีๆ  อ๊ะ  เลือกแถวคู่ดีกว่า    อ๊ะ..นั่งมุมในท่าจะเริ่ด  จะได้ชมวิวทิวทัศน์ดูผู้คนหนุ่มหล่อตามป้ายไปด้วย  โอ้ว..ลันล้า สายตาที่กำลังสอดส่ายกลับเจอะเจอชายหนุ่มคนหนึ่ง   ผิวสองสี ผอมหน่อยๆ  ใส่เสื้อสีขาว  กางเกงขาสั้นสีฟ้าอ่อนๆ ที่นั่งเบาะเกือบหลัง(ตรงแถวคู่ก่อนประตูน่ะ) ยิ้มให้ พี่แกส่งรอยยิ้ม และสบตา ปิ๊ง ปิ๊ง...   แล้วก็เลิกชายขากางเกงขึ้นพรึ้บบบบ..  

จับไอ้จู๋ตั้งให้ตรง แล้วก็เอามือตบไปมา....แล้วก็ยิ้ม ยิ้ม  ยิ้ม ส่งรอยยิ้มมาให้ฉัน   ฉันอึ้งค่ะอึ้ง  จะกรี๊ดก็กรี๊ดไม่ออก  ทำอะไรไม่ถูก  คิดแต่ว่าตรูไม่นั่งเบาะคู่แล้ว  นั่งเดี่ยวก็ได้ว่ะ  ครั้นพอได้นั่งเดี่ยว  สายตาก็พาลหันไปมองมันทุกที(ตามนิสัยธรรมชาติของมนุาย์  สอดรู้สอดเห็น -*-)  ฉันก็เลยตัดสินใจลุกขึ้นไปนั่งเบาะหลังคนขับ  ตั้งสติได้นิดก็สะกิดบอกพี่กะเป๋าให้ไปดูด้วย   หลังจากนั้นก็ไม่ทราบว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง  เพราะถ้าหันไปมองอีกบ่อยๆ  มันจะปวดคอ  (ที่เลือกมานั่งหลังคนขับก็เพราะสาเหตุนี้ ^^)

ยกที่ 2  เจอบนรถเมล์อีก คาดว่าจะเป็น 96 นะ เพราะนั่งจากลาดพร้าวแล้ววิ่งมาเส้นนวมินทร์แถวบ้าน  คราวนี้เป็นโรคจิตคนใหม่ค่ะ  แล้วท่าทางก็น่าจะมือใหม่ด้วย  มันเลือกนั่งข้างผู้หญิง พอคนหนึ่งลุก  มันก็ลุกมานั่งข้างเหยื่อรายใหม่  แล้วพยายามลวนลามทางสายตา  แต่ส่งเสียงหายใจนี่ฟึดฟัดๆ  ขยับนิดกระชิดเข้ามาหน่อย  สวรรค์น้อยของมัน  แต่นรกของฉัน  พอฉันลุกมือมันก็ป้าบเข้าให้ที่ก้นอิฉัน ---  ไอ้โรคจิต --- หันไปด่าแล้วเดินลง(พอดีถึงบ้านอ่ะ เลยรีบด่า รีบลง)

ยกที่ 3  เจอเด็กมัธยมปลายลวนลาม  เอาตัวถูๆ ไถๆ ยี้  ขยะเเขยง  ฉันเอียงตัวหลบไปซ้าย  มันก็ตาม  ฉันเลี้ยวขวามันก็เลี้ยวตามอีก  พอขยับตัวไปข้างหน้ามันก็เบียดๆๆ  คอยแต่จะถูจะไถ  ฉันทนไม่ไหว  หันไปมองหน้าถึงได้ทราบว่าเป็นเด็กนักเรียน  จึงใช้สายตาข่มขู่  มองหาชื่อบนอกเสื้อ ดูโรงเรียน เด็กมันเลยชักกลัว  เริ่มหยุด อ้าว ถึงที่แล้วลงดีกว่า  พอลงประตูหลังเดินเข้าหมู่บ้าน  เอ...  ไอ้นักเรียนข้างหน้าตรูนี่ ร่างคุ้นๆ ว่ะ น้องเค้าหันมาแล้วรีบจ้ำอ้าหนีเลย  หลังจากนั้นเวลาไปทานข้าว ก็จะเล่าให้พี่ขายข้าวฟัง  เวลาเดินกับเพื่อนถ้าเจอน้องคนนี้ก็ชี้ให้เพื่อนดู  แอบๆ คุย ไม่กล้าต่อหน้า  กลัวเด็กมันยกพวกมาตี

ยกที่ 4  ประมาณสักเที่ยงคืนถึงบ้านกับเพื่อนและน้องสาว  เพื่อนเข้าห้องน้ำ  น้องสาวอยู่หลังบ้าน  ฉันนั่งกอดตุ๊กตาหมีดูทีวีหน้าบ้าน  ประตูรั้วล็อก  แต่ประตูใหญ่ที่ต้องเปิดเพื่อเข้ามาตัวบ้านนี่ไม่ได้ปิด  แถมด้วยประตูมุ้งลวด  น้องสาวเดินออกมาจากหลังบ้าน  พอถึงกลางบ้านปั๊บ  น้องส่งเสียงออกมาว่า อ้อม อ้อม  เฮ้ย.. เฮ้ย.. เฮ้ยยยยยยยยยย... ไอ้เราก็งง นั่งดูทีวีกำลังสนุก  จะเรียกไรนักหนาว่ะ  มองหน้าน้องกำลังจะด่า  มีอะไร  เรียกทำไม  เเต่เห็นมันยืนนิ่ง  ปากค้าง  แต่นิ้วมือนี่ชี้ไปทางประตู  ฉันตวัดสายตามองตาม......ฟิ้ววววว...ฉึกกกกกก !!!

...
...

ใครก็ไม่รู้   ไม่รู้จักชัวร์  ฟันธง  

ผู้ชายหัวเกรียน ใส่เสื้อสีเขียวกากี  หลังแนบขอบประตูใหญ่ติดผนัง   มือหนึ่งยกขึ้นมาเอานิ้วชี้เข้าไปอม  ส่วนข้างล่างไม่ใส่กางเกง เอามือข้างที่เหลือจับไอ้จู๋ถูๆ ไถๆ ตรงบานประตู (ให้คนอ่านคิดสภาพตอนเราโดนประตูหนีบน่ะค่ะ  มันยืนไถประตูบ้านฉันในลักษณะนั้น)  ฉันนั่งอึ้ง  เพราะระยะห่างระหว่างฉันกับมันไกล้เกินไป  5 ก้าวก็ถึงแล้ว

5 วินาทีพ้นไป  สงสัยช่วงนั้นผีซุปเปอร์แมนเริ่มเข้าสิงฉัน   คิดแผนออกมาได้ว่าจะโยนน้องหมีใส่  แล้วกระโดดเอาติงถีบประตูยันมันไว้  แล้วให้น้องสาวตัวใหญ่วิ่งกระแทก  ขณะที่ฉันกำลังจะทำตามสิ่งที่คิด  โดยไม่รู้ว่าน้องมันจะคิดเหมือนพี่ไหม   เพื่อนสาวอีกคนที่อยู่ในห้องน้ำออกมาเมื่อไหร่ไม่รู้  วิ่งถือมีดกับไม้พุ่งเข้ามา  มันตกใจ  เลยรีบกระโดดหลบปีนกำแพงชิ่งหนีไปต่อหน้าต่อตา ............

และหลังจากวันนั้น มันมาบ่อยขึ้น ถึงแม้พวกฉันจะปิดบ้าน มันก็วนอยู่หน้าบ้านนั่นล่ะค่ะ - มันเล่นสงครามประสาท-  พวกฉันเลยเรียกเพื่อนที่อยู่หอพักในกทม. มาช่วยวางแผนจับมัน  แต่ก็จับไม่ได้สักที  บอกทางพี่ รปภ. หมู่บ้านก็ช่วยอะไรไม่ได้หรอก เพราะเวลาพี่แกผ่านมาก็เคาะบอกเวลาเสียงดังซะงั้น คนโรคจิตที่ไหนก็รู้ ไม่ใช่ว่ามันฉลาด แต่เล่นตีโป๊งๆ มันก็รู้  มึงอยู่ตรงนั้น  กูจะโผล่ทำไม??  ทำอะไรไม่ได้  เรียกตำรวจก็เเล้ว  ไม่มีอะไรดีขึ้น  สุดท้ายเรื่องจบลงที่ว่า พวกฉันไม่สนใจ  ปิดบ้านให้สนิท ประตูทุกบาน  หน้าต่างทุกบาน  ดึงเข้ามาให้หมด  ปล่อยให้มันยืนหน้าบ้านไป  จะโช์ จะทำก็ไรก็เรื่องของมัน  แล้วมันก็หายไป  แต่พวกฉันจำหน้าได้ติดตา  จนมาถึงวันนี้

....
....

เมื่อวานนี้  ไปทำงานแถวรังสิต  ขากลับนั่งรถตู้  ไอ้คนข้างหลังนี่หน้าคุ้นๆ แฮะ 

ฉันหันขวับ  มันมองขวับ
ฉันมอง..   มันมอง.. 
ฉันจ้อง..   มันจ้อง..

ต่างฝ่ายต่างไม่หลบ 

จนกระทั่งมันเริ่มยกนิ้วขึ้นมาอม

นึกออกเลย...มันนั่นเอง

-ไ อ้ โ ร ค จิ ต -

========================

ไอ้ตัวที่ 4 นี่มันร้าย มีสปาร์ต้าด้วย เดี๋ยวค่ำๆ ค่อยอัพใหม่ว่ามันเกิดอะไรขึ้น  วันนี้จะไปแจ้งความเรื่องของหายที่สถานีตำรวจอยู่  จะแจ้งเรื่องไอ้นี่ด้วย แต่ตำรวจจะช่วยอะไรได้บ้างอ่ะ เคยแจ้งตอนมันปีนเข้าบ้านน่ะคะ  แต่ตำรวจก็แค่ลงบันทึกประจำวันเท่านั้น -*-

อ้อ... ฉัน น้องสาว ไม่เคยมีชุดล่อเสือ  ล่อตะเข้  ปกติก็ใส่เสื้อยืด  กางเกงยีนส์ออกจากบ้าน  เรื่องแต่งตัวนี่  พูดได้เต็มปากเลยว่าแต่งอย่างมิดชิดเวลาออกจากบ้าน  ยกเว้นถ้าอยู่ในบ้าน ก็ใส่เสื้อกล้าม กับ ขาสั้น  แถมหน้าตาก็ไม่ได้สวย  อกก็ไม่ได้อึ๋ม  ตัวก็เตี้ย  ตอนนี้ก็เริ่มบวมนิดหน่อยเพราะกินเยอะ แหะๆ

edit @ 16 Jan 2008 03:38:33 by นางสาวความสุข